แด่ผู้ที่ชะตาไม่เป็นใจ - กลยุทธ์สำหรับคนดวงซวย

เคยมั้ย...

• ทำถูกต้องตามหลักการสากลทุกอย่าง แต่ก็ไม่สำเร็จ?
• ทำตามอีกคนทุกประการ เขาผ่าน คุณตก?
• ทำผลงานด้วยฝีมือที่สูงกว่าเห็นๆ แต่สุดท้ายก็เป็นฝ่ายแพ้?

ใช่ครับ หากคุณเป็นคนนั้น... คนที่พยายามเต็มที่แล้วแต่ไม่เคยเห็นผล คนที่ทำถูกต้องตามหลักการแต่แพ้มาโดยตลอด ยอมรับความจริงเสียแต่ตอนนี้เถอะครับว่า "คุณคือคนดวงซวย"

เลิกปฏิเสธมัน แล้วเริ่มดำเนินกลยุทธ์ให้ถูกต้อง "กลยุทธ์สำหรับคนดวงซวย" แล้วคุณจะไม่ต้องตั้งคำถามที่น่าสมเพชกับตัวเองให้ต้องเจ็บปวดใจอีกต่อไป

(*คำเตือน* หากคุณเป็นคนดวงดี ทำอะไรก็ราบรื่น กรุณาปิดบทความนี้ไปเสีย เพราะเนื้อหาต่อจากนี้มีแต่ความโหดร้ายของความจริง ที่อาจทำให้คุณอึดอัดในโชคชะตาที่คุณถือครองอยู่แต่ไม่รู้ตัว)

"เก่งไม่สู้เฮง" อาจดูเป็นสำนวนโบราณที่คนรุ่นใหม่มองว่าเป็นคำแก้ตัวของคนไม่รับผิดชอบชีวิต หรือคำโอดครวญของพวกขี้แพ้ ที่เอาแต่โทษอย่างอื่นแต่ไม่เคยโทษตัวเอง ทว่าในโลกแห่งความเป็นจริง โชคชะตามีอยู่จริง ไม่ว่าคุณจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม

ในพิชัยสงครามซุนวูได้กล่าวถึงสัจธรรมนี้ไว้อย่างคมคาย

ผู้สันทัดการรบในอดีต, ทำตนให้ไม่อาจถูกเอาชนะได้ก่อน, แล้วรอจังหวะเอาชนะข้าศึก, ไม่อาจถูกเอาชนะได้อยู่ที่เรา, อาจถูกเอาชนะได้[หรือไม่นั้น]อยู่ที่ข้าศึก. ผู้สันทัดในการรบ, สามารถทำให้ไม่อาจถูกเอาชนะได้, แต่ไม่สามารถบังคับให้ข้าศึกถูกเอาชนะได้. ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่า: ชัยชนะอาจรู้, แต่ไม่อาจเป็น.

-พิชัยสงครามซุนวู บทที่ 4 รูปลักษณ์กองทัพ

昔之善戰者，先為不可勝，以待敵之可勝，不可勝在己，可勝在敵。故善戰者，能為不可勝，不能使敵必可勝。故曰：勝可知，而不可為。

孫子兵法

軍形

สรุปความคือ "เราควบคุมเฉพาะส่วนของเราได้ แต่เราบังคับผลลัพธ์ภายนอกไม่ได้"

ในเกมแบ็กแกมม่อน (Backgammon) ซึ่งเป็นเกมกระดานกลยุทธ์คลาสสิกที่มีการทอยลูกเต๋า (ซึ่งเป็นตัวแทนของความไม่แน่นอนในโลกแห่งความจริง) หากคุณตั้งค่าโปรแกรมให้ลูกเต๋าของ AI ทอยได้แต้มกากที่สุดตลอดเกม และตั้งค่าลูกเต๋าของคุณให้ทอยได้แต้มเทพที่สุดตลอดเกม ต่อให้เป็น AI ที่เดินหมากได้เก่งระดับเทพเจ้า ก็ไม่มีวันชนะคุณได้เลย นี่คือหลักฐานเชิงประจักษ์ว่า "เก่งแพ้เฮง" นั้นแน่นอน

"โชคระดับสุดขีด" สามารถทำลาย "ฝีมือระดับสูงสุด" ได้อย่างสิ้นเชิง

แต่ในความจริง โชคชะตาไม่ได้นิ่งตายตัวแบบนั้น มันมีขึ้นมีลง เพียงแต่คนดวงซวยอาจอยู่ในช่วงขาลงบ่อยและยาวนานกว่าคนอื่น (เหมือนบางที่ที่ฝนตกน้ำท่วมบ่อยกว่าที่อื่น) นั่นแปลว่ามันยังพอมีช่องว่าง เพียงแต่คุณต้องใช้กลยุทธ์ที่ถูกต้องจึงจะรอดไปได้

คนดวงซวยส่วนใหญ่มักตกอยู่ในกับดักทางความคิด 2 ทาง

1. ถ้ายังไงก็ซวยอยู่แล้ว ก็ทำส่งๆไปเถอะ ไม่ต่างกันหรอก
2. ถ้าโชคของเราพึ่งพาไม่ได้ งั้นก็ต้องพยายามขึ้น 10 เท่า เพื่อให้ได้ผลลัพธ์เท่าเขา

สองความคิดนี้คือ "กับดักมรณะ" เพราะ การทำส่งๆจะยิ่งบีบให้ผลลัพธ์ย่ำแย่ลงไปอีก ส่วนการฝืนพยายาม 10 เท่าแบบเหนือมนุษย์เพื่อปิดทุกช่องโหว่ จะสร้างความเครียดเกร็งจนระบบประสาทของร่างกายพังทลายลงไปก่อน

สรุปว่า พยายามก็พัง ไม่พยายามก็ยิ่งพัง แล้วทางออกอยู่ตรงไหน? ทางออกมีอยู่ครับ ตามผมมา...

เนื่องจากในการเล่นแบ็กแกมม่อนมีลูกเต๋ามาเกี่ยวข้องด้วย ดังนั้น โดยมาตราฐานการแข่งจะไม่เล่นแค่กระดานเดียวแล้วตัดสิน แต่จะเล่นแบบสะสมแต้มหลายกระดาน เช่น 5 แต้ม, 7 แต้ม, 9 แต้ม เป็นต้น เพราะการเล่นแค่กระดานเดียว คนโชคดีอาจชนะได้ด้วยดวง แต่ยิ่งเล่นมากกระดานเท่าไหร่ ค่าทางสถิติจะยิ่งวิ่งเข้าหาความจริงมากเท่านั้น คนที่พึ่งพาแค่ดวงจะเริ่มยืนระยะไม่ได้ ส่วนคนที่มีฝีมือประณีตและนิ่งพอ ผลลัพธ์ที่แท้จริงจะค่อยๆปรากฏ ชีวิตจริงก็เป็นแบบนี้

ยิ่งยืนระยะได้นานเท่าไหร่ อิทธิพลของดวงจะยิ่งลดลงเท่านั้น เพราะดวงเป็นสิ่งไม่แน่นอน แต่ฝีมือเป็นสิ่ง(ที่ค่อนข้าง)แน่นอน

หลักคิดสำหรับคนดวงซวย

• จงใช้ทางสายกลาง: ตั้งใจทำให้ดีที่สุดตามหลักการ ไม่ทำส่งๆ และไม่เกร็งเกินไป เมื่อทำดีที่สุดแล้วก็ปล่อยวาง
• อย่าทุ่มหมดตัวในตาเดียว: ในเมื่อรู้ว่าดวงไม่เอื้อ (ถ้าคุณยอมรับมันแล้วนะ) จงสำรองทรัพยากร (เงิน, เวลา, พลังงาน, เสบียง, อุปกรณ์สำรอง, ฯลฯ) ไว้เสมอ เพื่อให้มีโอกาส "ยืนระยะ" ได้นานพอ
• คนดวงซวยต้องมองเกมยาวเท่านั้น: ห้ามคาดหวังผลลัพธ์ระยะสั้นโดยเด็ดขาด

เมื่อความล้มเหลวปรากฏในระยะสั้น สังคมมักจะตะโกนใส่หน้าคุณว่า "คุณมันห่วย" แล้วสั่งให้คุณ "เปลี่ยนวิธี" แต่การเปลี่ยนวิธีอย่างมั่วซั่วทั้งที่คุณทำถูกต้องตามหลักการแล้ว มีแต่จะเปลี่ยนคุณจาก "คนเก่งที่ดวงซวย" ให้กลายเป็น "คนหลงทางที่มักง่าย" ที่ยังซวยเหมือนเดิม

เมื่อรู้ว่าดวงไม่ดี และเราบังคับลูกเต๋าแห่งโชคชะตาไม่ได้ กลยุทธ์เดียวที่จะทำให้ไม่พังทลาย คือ "อย่าหวังชนะ แต่จงสูญเสียให้น้อยที่สุด" เพื่อยืนระยะให้นานที่สุด แล้วปล่อยให้กฎแห่งสถิติทำหน้าที่ของมัน

ผู้คนทั่วไปเห็นเพียง "ผลแพ้ชนะตรงหน้า" แต่ไม่เคยเข้าใจ "กระบวนการ" คนดวงซวยจึงต้องสร้างเกณฑ์ประเมินตัวเองขึ้นมาใหม่ (จะใช้แบบคนทั่วไปไม่ได้) หากตรวจสอบด้วยตรรกะแล้วพบว่าเราทำถูกต้องแล้ว ดีแล้ว และประณีตแล้ว แต่ผลลัพธ์ยังพัง จงยอมรับเสียว่านั่นคือสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ทำในสิ่งที่ควบคุมได้ต่อไป แล้วมองไปที่ผลลัพธ์ระยะยาวเท่านั้น วันนี้อาจถูกหัวเราะเยาะเพราะโชคไม่เข้าข้าง พวกเขาอาจตะโกนใส่หน้าคุณว่าคุณยังพยายามไม่มากพอ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ หน้าที่ของคุณคือยืนระยะให้ได้นานที่สุด

คนดวงซวยอาจไม่มีวันชนะ แต่ถ้ายืนระยะนานพอก็อาจจะสำเร็จได้

เพราะคนที่ชนะคุณวันนี้ อาจไม่ได้ประสบความสำเร็จในชีวิตเท่าคุณตอนนี้ก็ได้

สุดท้ายแล้ว ความแตกต่างระหว่าง "คนที่แพ้เพราะโชคชะตา" กับ "คนที่พังเพราะตัวเอง" วัดกันที่ตรงนี้

คนทั่วไปมักนิยาม "ชัยชนะ" จากเหรียญรางวัลที่ได้รับ คำสรรเสริญจากผู้คน หรือผลตอบแทนระยะสั้น แต่สำหรับคนดวงซวย ชัยชนะไม่ได้หมายถึงสิ่งเหล่านั้น (เพราะยังไงก็ไม่ได้)

ชัยชนะของเรา คือการที่เราสามารถส่องกระจกมองดูตัวเองในทุกๆวัน แล้วพูดได้อย่างเต็มปากว่า "กระบวนการคิดของเราถูกต้องแล้ว ตรรกะของเราประณีตแล้ว และเราได้ทำหน้าที่ในสิ่งที่ควบคุมได้อย่างดีที่สุดแล้ว"

หากวันพรุ่งนี้ ลูกเต๋าแห่งโชคชะตายังคงทอยหน้า Bad Dice ห่วยๆใส่เราอีกครั้ง... และอีกครั้ง... ก็ปล่อยให้มันทำหน้าที่ของมันไป ส่วนหน้าที่ของเรา คือการวางหมากตาถัดไปให้งดงามที่สุด เสียแต้มให้น้อยที่สุด และยืนหยัดอยู่ในสนามรบให้นานที่สุด

คนดวงดีอาจจะชนะคุณได้ในวันนี้ แต่ต้องทอยเต๋าแต้มเบิ้ลให้ได้ตลอดชีวิตเพื่อจะรักษาสภาพนั้นไว้ ในขณะที่คุณ... แค่ยืนระยะนิ่งๆด้วยตรรกะที่ถูกต้อง แล้วรอให้กฎแห่งสถิติมอบสิ่งที่คุณสมควรได้รับแก่คุณเอง

จงจำไว้ว่า... ในเกมชีวิตที่ยาวนาน ผู้ชนะที่แท้จริง ไม่ใช่คนที่ทอยเต๋าได้แต้มดีที่สุดเสมอไป แต่คือคนที่แม้ได้แต้มเต๋ากากๆ แต่ก็ยังสามารถพาตัวเองเดินไปถึงจุดหมายได้ต่างหาก

ขอคารวะแด่ทุกท่านที่กำลังเดินเกมชีวิตด้วยความถูกต้อง

แม้โชคชะตาจะไม่เคยเป็นใจเลยก็ตาม

อาจแพ้สนามรบ

แต่ไม่อาจแพ้สงคราม

แถม
หากคุณอ่านมาถึงตรงนี้ แล้วยังกังขาว่า "ชีวิตเรามันโดนโชคชะตาเล่นงานจริง หรือเราคิดไปเองกันแน่?"

ผมขอชวนคุณมาลองเล่น แบ็กแกมม่อน (Backgammon) ครับ

แบ็กแกมมอนไม่ใช่แค่เกมกระดานธรรดาๆ แต่มันคือเกมกระดานกลยุทธ์ที่ "จำลองโครงสร้างชีวิต" ได้โปร่งใสและสมจริงที่สุดในโลก

หากคุณอยากรู้ว่า "การรับมือกับโชคชะตา" ของตัวคุณเองเป็นอย่างไร เวลาซวยแล้วคุณจะสติแตกจนเดินหมากมั่วซั่ว? หรือคุณจะยังคงรักษาตรรกะความถูกต้องไว้แล้วแพ้ให้น้อยที่สุด? กระดานแบ็กแกมม่อนจะสะท้อนตัวตนของคุณออกมาอย่างหมดจด ฝึกรับมือกับโชคชะตาบนกระดานจำลองชีวิตให้คุ้นเคยย่อมคุ้มค่ากว่าการเจ็บตัวหน้างานแน่นอน

เพราะไม่ว่าบนกระดานแบ็กแกมม่อน หรือในชีวิตจริง... โชคชะตาที่คุณต้องเผชิญ ไม่ได้แตกต่างกันเลย

อ่านวิธีการเล่นแบ็กแกมม่อนภาษาไทยได้ที่ How to play Backgammon - กติกาและวิธีการเล่นแบ็กแกมม่อน

เมื่อโรงเรียนกลายเป็นดินแดนสนธยา - อาชญากรรม ภาพลักษณ์ และความจำยอมของครู

ตำรวจเข้าไม่ได้ ครูปกป้องไม่ไหว

สภาวะสูญญากาศทางกฎหมายในรั้วโรงเรียน

การที่ครูต้องมาจัดการเรื่องการบูลลี่ โดยไม่มีอำนาจทางกฎหมายรองรับ ก็สร้างความหนักใจและภาระให้ครูมากจนเกินไป

การบูลลี่ ด้วยการทำร้ายร่างกาย ข่มขู่ คุกคาม หรือการกรรโชกทรัพย์ (ไถเงิน) ในโรงเรียน โดยเนื้อแท้แล้วมันคือ "อาชญากรรม" เพียงแต่เกิดขึ้นในพื้นที่ของสถาบันการศึกษาเท่านั้น และไม่ใช่แค่ "เด็กหยอกเล่นกัน" จึงควรใช้มาตราการทางกฎหมายคือการ "แจ้งตำรวจ" มากกว่าแจ้งครู

แต่มาตราการนี้เกิดขึ้นได้ยาก เพราะโรงเรียนมักต้องการปิดข่าวเนื่องจากกลัวการประเมิน และเชื่อว่า "โรงเรียนที่ไม่มีข่าว = โรงเรียนที่บริหารดี" ดังนั้น ในเชิงระบบ ผู้บริหารจึงไม่ได้สนใจว่าเหยื่อเจ็บปวดแค่ไหน แต่จะมองว่า "การมีเรื่องราวถึงตำรวจ คือภัยคุกคามต่อตำแหน่งและอนาคตของตนเอง" การจะประกาศให้เด็กแจ้ง 191 เพื่อให้ตำรวจจัดการ "อาชญากรรมในโรงเรียน" จึงเป็นไปได้ยาก และโยนภาระให้ครูต่อไป ครูผู้ไร้อำนาจทางกฎหมายจึงกลายเป็นเพียง "คนสอนหนังสือ" ที่ถูกบีบให้อยู่ในสภาวะจำยอม และเลือกใช้วิธีไกล่เกลี่ยแบบขอไปที "ดีกันนะลูก" "อย่าไปถือสาเพื่อนเลย" เพื่อให้เรื่องจบๆไปในแต่ละวัน และครูเป็นหนังหน้าไฟอยู่เสมอ

เมื่อโรงเรียนกลายเป็นดินแดนสนธยาที่กฎหมายบ้านเมืองเข้าไม่ถึง โดยผู้บริหารทำตัวเป็น "ศาลจำลอง" ที่มีบทลงโทษซึ่งไร้ความหมาย (ตัดคะแนนความประพฤติ, ทำเวร, เก็บขยะ, ฯลฯ) ซึ่งไม่ได้สร้างความเกรงกลัวให้แก่ผู้กระทำผิดจริง เมื่อตำรวจเข้าไม่ได้ ครูปกป้องไม่ได้ และผู้บริหารพยายามปิดข่าว เหยื่อที่ถูกบีบจนไร้ทางออกจะตระหนักได้เองว่า "ไม่มีใครในระบบนี้ช่วยฉันได้เลย" เมื่อถึงจุดนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

• เด็กที่ชอบบูลลี่: สนุกกับการเสพติดอำนาจเพราะรู้ว่าระบบไร้น้ำยา
• ผู้บริหาร: ปิดข่าวเพื่อรักษาตำแหน่งและภาพลักษณ์
• ครู: กลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ไม่มีอำนาจกฎหมายรองรับ ต้องไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีเพื่อเอาตัวรอดจากระบบบริหารที่ล้มเหลว
• เหยื่อ: แบกรับบาดแผลทั้งทางการและใจ ถูกสั่งให้ "อดทน" เพื่อสังเวยให้ภาพลักษณ์โรงเรียนให้ดูดี จนเป็นซึมเศร้า

การแจ้งตำรวจไม่ได้แปลว่าจะเอาเด็กเข้าคุกแบบผู้ใหญ่ แต่คือการใช้กระบวนการทางกฎหมาย (เจ้าหน้าที่พัฒนาสังคม, นักจิตวิทยา, ตำรวจ) ให้ผู้เชี่ยวชาญเข้ามาควบคุมพฤติกรรมอย่างมีมาตรฐาน ซึ่งดีกว่าระบบ "ศาลจำลอง" ของโรงเรียน แต่ตราบใดที่การแจ้งตำรวจในกรณี "อาชญากรรมในโรงเรียน" ยังถูกมองว่าเป็น "เรื่องเสียภาพลักษณ์" แทนที่จะเป็น "การคุ้มครองสวัสดิภาพขั้นพื้นฐาน" สถาบันการศึกษาก็จะไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัย แต่เป็น "โรงงานผลิตอาชญากร และเหยื่อซึมเศร้า" ต่อไปเรื่อยๆ

เพราะการบูลลี่ในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องหยอกล้อกัน

แต่มันคืออาชญากรรมที่ไร้การลงโทษ

ยามบูลลี่คนอื่นก็กลัวจะไม่หนำใจมากพอ

ยามโดนเอาคืนก็กลัวจะโดนทำมากไป

ห่วงใยแด่ผู้รอดพ้น

อาลัยแด่ผู้สูญเสีย

ใจเขาใจเรา

#stopbullying

แถม

โดนบูลลี่ โทรสายด่วนการศึกษา 1579

ธรรมชาติของสถาบันการศึกษา คือ พื้นที่ของการเรียนรู้และบ่มเพาะ และธรรมชาติของกฎหมาย คือ การคุ้มครองและจัดระเบียบสังคม

การยึดยื้อผู้กระทำผิดไว้ในโรงเรียนภายใต้ระบบ "ศาลจำลอง" นอกจากจะไม่ช่วยให้เด็กที่อยากเรียนได้เรียนแล้ว ยังเป็นการฝืนธรรมชาติของทั้งสองฝ่าย เพราะต้องคอยยื้อคนที่ปฏิเสธการเรียนรู้ไว้ในที่ที่ไม่ใช่สำหรับเขาโดยรอดพ้นจากกฎหมายในโลกแห่งความเป็นจริง และคนที่อยากเรียนก็ไม่ได้เรียนเพราะโดนบูลลี่อยู่ร่ำไป ไม่มีใครได้ประโยชน์เลย

คืนโรงเรียนให้เป็นพื้นที่เรียนรู้ คืนบทบาทการคุ้มครองสวัสดิภาพให้กฎหมาย แล้วปล่อยให้ทุกคนได้เผชิญหน้ากับ "ผลแห่งการกระทำ" บนเส้นทางที่ตนเองเลือกอย่างแท้จริง เพราะไม่มีสิ่งใดเติบโตได้บนความทับซ้อนจอมปลอม และไม่มีใครจะเรียนรู้ความรับผิดชอบได้ หากยังถูกปกป้องจากความจริง

ยุทธศาสตร์แห่งการเร้นกายและแสร้งโง่

ในคัมภีร์หลุนอวี่ (論語) ขงจื่อได้วางหลักการปฏิบัติตนของวิญญูชน (君子 - จวินจื่อ) ไว้อย่างน่าสนใจว่า วิญญูชนมิได้มีแค่ความมุ่งมั่นในการแสดงความสามารถเท่านั้น แต่ต้องมีปัญญาในการประเมินสถานการณ์เพื่อรักษาตนเองและรักษาสัจธรรมความรู้ไว้ ไม่ให้สูญสิ้นไปตามความเสื่อมโทรมของยุคสมัยที่ไร้บรรทัดฐาน

ขงจื่อกล่าวว่า: หนิงอู่จื่อ ยามบ้านเมืองมีธรรม [มีระเบียบ, ยุติธรรม] ก็แสดงสติปัญญา; ยามบ้านเมืองไร้ธรรม [ไร้ระเบียบ, คนพาลครองอำนาจ] ก็แสร้งโง่ สติปัญญาของเขานั้นอาจเทียบทันได้ แต่การแสร้งโง่ของเขานั้นไม่อาจเทียบทัน

子曰：甯武子，邦有道，則知；邦無道，則愚。其知可及也，其愚不可及也。

และยังกล่าวไว้อีกว่า

ขงจื่อกล่าวว่า: จงเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ในการรักที่จะเรียนรู้ ยึดมั่นในสัจธรรมความดีจนวันตาย เมืองที่อันตราย [เสื่อมโทรม, สุ่มเสี่ยง] อย่าเข้าไป เมืองที่วุ่นวาย [ไร้ระเบียบ] อย่าอาศัย ยามใต้ฟ้ามีธรรม ก็ปรากฏกาย [ออกรับราชการ, แสดงศักยภาพ]; ยามใต้ฟ้าไร้ธรรม จงเร้นกาย [เก็บซ่อนปัญญา] ยามบ้านเมืองมีธรรม หากตนเองยากจนและต่ำต้อยไซร้ นั่นคือความน่าละอาย; แต่ยามบ้านเมืองไร้ธรรม หากตนเองกลับร่ำรวยและมั่งคั่งไซร้ [ด้วยการทุจริตคอรัปชั่น] นั่นคือความน่าละอายที่แท้จริง

子曰：篤信好學，守死善道。危邦不入，亂邦不居。天下有道則見，無道則隱。邦有道，貧且賤焉，恥也；邦無道，富且貴焉，恥也。

คำว่า "บ้านเมือง" ในทัศนะของขงจื่อไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่เขตแดนทางภูมิศาสตร์ แต่คือ "สภาพแวดล้อมหรือสังคม" ที่เราพาตนเองเข้าไปอยู่ด้วย

หากสังคมหรือวงเสวนาใดไร้เมตตาธรรม มารยาทจารีตธรรม สัตยธรรม มโนธรรม และปัญญาธรรม วิญญูชนต้องรู้จัก "เร้นกาย" อย่าถกเถียงเสวนาด้วย เพื่อไม่ให้ภัยมาถึงตัว

ในโลกยุคปัจจุบัน โพสต์บนโซเชียล พื้นที่คอมเมนต์ หรือวงเสวนาที่ไร้บรรทัดฐาน ละเลยข้อเท็จจริง และคอยจ้องแต่จะเอาชนะ ล้อเลียน (เกรียน) ความตั้งใจจริงของผู้อื่นด้วยความมักง่ายไร้มารยาท พื้นที่เหล่านั้นก็คือ "เมืองที่อันตราย" และ "เมืองที่วุ่นวาย" ของขงจื่อในรูปแบบใหม่

การที่วิญญูชนพยายามทุ่มเทใช้เหตุผล หรือยกหลักวิชาไปอธิบายแก่ผู้ที่ไม่ได้แสวงหาความจริง ไม่เพียงแต่จะเป็นการ "เสียวาจา" เท่านั้น แต่ยังเป็นการนำตนเองไปเป็นเป้าให้โดนรุมล้อมโจมตีโดยไม่ได้อะไรขึ้นมา การพยายามเอาชนะคนมักง่าย (เกรียน) ด้วยหลักการ จึงไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่คือการขาดการประเมินสถานการณ์

🈴 วิถีแห่งการ "เร้นกายและแสร้งโง่" ในยุคปัจจุบัน

• การแสร้งโง่ เมื่อเจอคำถามกวนประสาท หรือคำท้าทายเพื่อล้อเลียน การตอบกลับด้วยความจริงใจเกินบริบทคือการตกหลุมพราง วิญญูชนยุคนี้จึงต้องรู้จักตอบรับสั้นๆแบบไม่ผูกพัน ไม่แก้คำผิด ไม่ไล่ต้อน และไม่พยายามสอน การแสร้งโง่ทำเป็นไร้ความรู้สึกต่อคำป่วน คือการริบอำนาจไปจากผู้เจตนาป่วนโดยสิ้นเชิง
• การเร้นกาย ในยุคนี้ไม่ใช่การหนีโลก แต่คือ "การเร้นกายทางปัญญา" สงวนความตั้งใจจริง ข้อเท็จจริง และหลักการอันประณีต ไว้สื่อสารเฉพาะในพื้นที่ปลอดภัยทางปัญญากับคู่สนทนาที่คู่ควรเท่านั้น

🈯 ตัวอย่างการปรับใช้ในชีวิตจริง - ยุทธวิธีเชิงปฏิบัติ

กำหนดสัญญาณไฟจราจรทางปัญญา ให้คัดกรองคู่สนทนาเหมือนไฟจราจร

• 🟢 ไฟเขียว (คนแสวงหาปัญญา/ความจริง): ตั้งใจตอบ ชัดเจน ให้หลักวิชา
• 🟡 ไฟเหลือง (คนสงสัยแต่อาจจะชุ่ย): ตอบสั้นๆ ตรงประเด็นด้วยข้อเท็จจริง หากเขาเริ่มกวน ให้เปลี่ยนเป็นไฟแดงทันที
• 🔴 ไฟแดง (คนตั้งใจมาป่วน/เกรียน/ไร้สาระ): "หยุดพูดทันที" ไม่ต้องเสียวาจาแม้แต่คำเดียว

การแสร้งโง่เพื่อรักษาความสงบ
การแสดงความรู้ในวงของคนมักง่ายขี้เกียจคิด มีแต่จะดึงดูดศัตรูและความเหนื่อยล้า ดังนั้นในบริบทพื้นที่สาธารณะหรือโซเชียล หากเจอคนถามคำถามลองเชิงหรือกวนประสาท ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเอง การตอบรับสั้นๆ เช่น "นั่นสินะครับ" หรือ "ขอบคุณที่ร่วมแบ่งปันครับ" แล้วปล่อยผ่าน นี่คือศิลปะการ "แกล้งโง่" เพื่อปกป้องเวลาและพลังงานของเรา

การใช้ปุ่ม Block/Mute อย่างอู๋เหว่ย (無為) แบบเต๋า

เต๋าเปรียบจิตใจเหมือนน้ำ หากมีสิ่งสกปรกตกใส่ น้ำไม่โต้ตอบ แต่ปล่อยให้สิ่งนั้นไหลผ่านไป ปุ่ม Block หรือ Mute จึงไม่ใช่เครื่องมือแห่งความโกรธเคืองส่วนตัว แต่เป็น "กฎธรรมชาติในการจัดสรรพื้นที่ส่วนตัว" เมื่อมีผู้สร้างสารพิษหรือละเมิดบรรทัดฐาน ให้กด Block หรือ Mute ด้วยจิตใจที่ปล่อยวาง ไร้ความขุ่นมัว เหมือนแค่ปัดเศษฝุ่นออกจากเสื้อผ้าตามปกติ แล้วเดินต่อไป

สรุปหลังคิดเชิงปฏิบัติ

• ก่อนตอบคำถาม: ให้ถามตัวเองว่า "นี่คือการแลกเปลี่ยนความรู้ (ไฟเขียว) หรือการเสียเวลาตอบสนองต่ออารมณ์คนอื่น?"
• เมื่อถูกล้อเลียน (เกรียน): เตือนตัวเองว่า "นั่นคือธรรมชาติของเขา ไม่ใช่เรื่องของเราที่จะต้องเก็บมาเป็นอารมณ์"
• เมื่อเจอคนไร้มารยาท: ใช้ปุ่ม Block/Mute อย่างปล่อยวางตามหลักเต๋า หรือหยุดเสวนามทันทีตามหลักขงจื่อ
• การบริหารพลังงาน: สงวนความจริงใจ หลักการ และข้อเท็จจริง ไว้ให้กับคนที่คู่ควรและอยู่ในบริบทที่เหมาะสมเท่านั้น

🈡 บทสรุป
การยึดมั่นในความถูกต้องและการพูดอย่างมีหลักการยามอยู่กับคนที่ใฝ่รู้ คือ "ปัญญา" แต่การรู้จักนิ่งเงียบ แสร้งโง่ และ Block หรือถอนตัวออกมา ยามอยู่ท่ามกลางผู้ที่ไม่ได้ใฝ่รู้และไร้เหตุผล คือ "ยอดแห่งปัญญาที่เลียนแบบได้ยากยิ่ง"

เพราะการเร้นกายของวิญญูชน ไม่ใช่การสยบยอมต่อยุคสมัยที่ป่วยไข้ และไม่ใช่การละทิ้งสัจธรรมความรู้เพื่อเข้าพวก หากแต่เป็นการรักษาไฟแห่งปัญญาไว้ในตนเอง ไม่ให้ถูกลมแห่งความเสื่อมโทรมพัดดับไป เพื่อให้ไฟดวงนี้ยังคงสว่างไสว พร้อมที่จะจุดประกายต่อไปในยามที่โลกกลับมาแสวงหาความจริงอีกครั้ง

เพราะความจริงใจต้องควบคู่กับปัญญาเสมอ

ด้วยรักและเคารพ
สวัสดีครับ ^-^

อ้างอิง
https://www.newton.com.tw/wiki/%E5%8D%B1%E9%82%A6%E4%B8%8D%E5%85%A5%EF%BC%8C%E4%BA%82%E9%82%A6%E4%B8%8D%E5%B1%85/9409583
https://baike.baidu.com/item/%E5%AE%81%E6%AD%A6%E5%AD%90/10692731

Minimalist Shoes DIY - รองเท้าทำเองสำหรับสายเท้าเปล่า Barefoot running

Barefoot hiking

การเดินเท้าเปล่าเป็นการเดินที่เหมาะสมและช่วยจัดระเบียบโครงสร้างของร่างกายมนุษย์ได้ดีที่สุด รองเท้าที่เสริมความนุ่ม ทำให้กล้ามเนื้อเท้าและช่วงขาบางส่วนไม่ได้ใช้งานและอ่อนแอลง โดยเฉพาะการวิ่งที่ทำให้การลงเท้าผิดจากธรรมชาติด้วยการกระแทกลงส้นหนักๆเพราะคิดว่ามีการรองนิ่มป้องกันเอาไว้แล้ว จนไม่สามารถวิ่งตามธรรมชาติได้หากไม่มีรองเท้ารองนิ่ม ทำให้ต้องพึ่งพาอุปกรณ์ไปตลอด ไม่อาจใช้เท้าตัวเองได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ยกเว้นก็แต่ผู้ที่มีปัญหาเท้าเอียงหรือเท้าแบน ซึ่งอาจจำเป็นต้องใช้รองเท้าทางการแพทย์โดยเฉพาะในการช่วยพยุงเท้าเพื่อให้ไม่บาดเจ็บ

การเดินหรือวิ่งด้วยเท้าเปล่าช่วยให้ท่าทางทั้งร่างกายเป็นธรรมชาติมากกว่า คนที่คุ้นเคยกับการเดินเท้าเปล่ามักจะลงเท้าเบากว่า ทำให้ไม่มีการลงส้นเท้าอย่างรุนแรง โดยจะใช้เท้าในการเดินแบบโยกจากส้นสู่ปลายเท้าอย่างนุ่มนวล ส่วนการวิ่งด้วยเท้าเปล่าจะใช้การลงน้ำหนักที่จมูกเท้าเป็นหลัก ซึ่งช่วยลดแรงกระแทกบริเวณส้นเท้าลงอย่างมาก นอกจากนี้ งานวิจัยหลายชิ้นยังชี้ว่าคนที่เดินเท้าเปล่าอาจเสี่ยงน้อยกว่าต่อโรคข้อเข่าเสื่อม และจากการเปรียบเทียบเท้าของคนยุคปัจจุบันกับโครงกระดูกมนุษย์เมื่อสองพันปีก่อน พบว่ามนุษย์ในอดีตมีสุขภาพเท้าที่ดีกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น เด็กที่ใส่รองเท้าเป็นประจำมีโอกาสเท้าแบนมากกว่าเด็กที่เดินเท้าเปล่าถึง 3 เท่า เนื่องจากรองเท้าอาจส่งผลเสียต่อการพัฒนาของอุ้งเท้า (กล้ามเนื้อบางส่วนไม่ได้ใช้งาน) โดยเด็กที่ชินกับการเดินเท้าเปล่าจะมีเท้าที่แข็งแรง ยืดหยุ่น มีรูปทรงปกติ และเผชิญปัญหาเรื่องเท้าน้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะผู้ที่ไม่เคยสวมรองเท้าเลย แทบจะไม่พบปัญหานิ้วโป้งเท้าเอียง (bunions) ตาปลา (corns) หรือเท้าแบน อีกทั้งยังลดโอกาสเกิดภาวะข้อต่อหรือกล้ามเนื้อเท้าอ่อนแรงจนทำให้เท้าบิดออกด้านนอกขณะยืนและเดินได้

ด้วยแนวคิดเหล่านี้ ในปัจจุบันนี้จึงมีผู้ที่หันมาเดินหรือวิ่งเท้าเปล่ากันมากขึ้น ที่เรียกกันว่าสาย Barefoot (แบร์ฟุต) แต่ว่าปัจจุบันนี้ที่เราใช้ชีวิตในเมืองไทย การเดินบนพื้นซีเมนต์พื้นถนนร้อนๆ ที่อาจมีเศษแก้ว เศษกระเบื้อง ก้างปลา หนาม เศษแหลมคม และสิ่งปนเปื้อนต่างๆ ก็อันตรายเกินไปที่จะใช้เท้าเปล่าเพียวๆเดินได้อย่างจริงจังในเมือง (พระยังหันมาสวมแตะเดินกันเลยครับ ยังไม่นับกฎของบางสถานที่ที่ห้ามเท้าเปล่าอีกด้วย) แผลที่เท้าถ้าเจอกับสิ่งสกปรกก็อาจนำไปสู่ปัญหาใหญ่ได้ ปัจจุบันนี้จึงมีรองเท้า Barefoot ที่พื้นบางๆ หน้ารองเท้ากว้างไม่บีบนิ้ว พื้นราบเสมอกันไม่หนุนอุ้มไม่ยกส้น และยืดหยุ่นตามการขยับของเท้า เพื่อเป็นเกาะปกป้องเท้าเท่านั้นแบบไม่ต้องเสริมอะไร แค่มีฟังชั่นพื้นฐาน เป็นรองเท้าอย่างที่รองเท้าควรจะเป็น แต่พื้นรองเท้าสำหรับสายเท้าเปล่าจะต้องหนาพอที่จะปกป้องฝ่าเท้าได้ แต่ก็ต้องบางพอที่ฝ่าเท้ารู้สึกได้ถึงสภาพพื้นผิว (พื้นยางรวมแผ่นรองควรหนาไม่เกิน 10 mm) เพื่อให้ร่างกายได้เรียนรู้การสร้างสมดุลในการปรับองศาการขยับเท้าทรงตัวในทุกสภาพพื้นผิว ทำให้ร่างกายคุ้นเคยและไม่เสียหลักล้มง่ายๆ ซึ่งจะเป็นความจำของกล้ามเนื้อที่ติดตัวไปจนแก่ ที่สำคัญคือความบางจนรู้สึกถึงพื้นผิวนั้นทำให้ได้รับการนวดเท้าไปด้วยตลอดการเดิน ซึ่งส่งผลดีต่อการไหลเวียนของเลือดลมในร่างกายอีกด้วย

ปัจจุบันนี้รองเท้าเท้าเปล่าก็มีออกมามากมายหลายยี่ห้อ หลายแบบ ซึ่งส่วนใหญ่ราคาสูง หลายคนจึงคิดหาวิธีทำรองเท้าเท้าเปล่าเองแบบง่ายๆ ซึ่งเราค้นหามาแล้วเห็นว่าวิธีนี้ทำง่ายสุด และเหมาะกับสายเท้าเปล่ามากที่สุด จึงนำมาแนะนำกันครับ

อุปกรณ์สำหรับทำรองเท้า Sock Shoes DIY

1. ถุงเท้าทอแน่น เลือกแบบที่ต้องการ (ข้อสั้นจะใช้สะดวกที่สุด)
• ถุงเท้าธรรมดา สำหรับผู้ที่ชอบสไตล์ Sock Shoes
• ถุงเท้าแยกนิ้ว สำรับผู้ที่ชอบสไตล์ Fivefingers Shoes
2. สเปรย์เคลือบยาง เป็นสเปรย์ที่ใช้พ่นยางเหลวเพื่อเคลือบกันน้ำ มักเรียกว่า Flex Seal, Flexible Rubber Coating, Rubberized Undercoat หรืออะไรทำนองนี้ (กดลิ้งค์เข้าไปดูได้เลยครับ)
3. ถุงพลาสติกเหลือใช้ หลายๆใบๆ เอาไว้ยัดทรง

วิธีทำ

1. เอาถุงพลาสติกยัดเข้าไปในถุงเท้า ให้ได้ทรงขนาดพอเหมาะกับเท้าของเรา
2. เอาถุงเท้าไปเสียบแท่น
3. พ่นสเปรย์เคลือบยางให้ทั่วพื้นถุงเท้า (และขึ้นขอบถุงเท้ามาเล็กน้อยด้วยก็ดี) ควรพ่นในที่โล่งอากาศถ่ายเท เพราะสเปรย์มีสารระเหย (ใส่หน้ากากอนามัยด้วยก็ดี)
4. รอให้แห้งหมาดๆสัก 15 นาที แล้วพ่นซ้ำ ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ รอและพ่นซ้ำ จนกว่าจะไม่เห็นเนื้อผ้าเป็นอย่างน้อย หรือสามารถพ่นซ้ำเพื่อเพิ่มให้หนาได้ตามต้องการ (แต่ไม่ควรหนาเกิน 3 mm เพื่อให้เท้าสัมผัสพื้นใกล้เคียงเท้าเปล่ามากที่สุด)
5. จากนั้นตากให้แห้งสนิทสักวันสองวัน เอาถุงพลาสติกออกก็เป็นอันใช้ได้แล้ว

ลองดูตัวอย่างวิธีทำจากคลิปนี้ครับ

การซ่อมบำรุงก็ไม่ยาก เมื่อพื้นส่วนไหนเริ่มลอกหรือสึกก็แค่นำกลับมาพ่นซ้ำก่อนที่จะเป็นรูครับ (จะใช้พ่นพื้นรองเท้าทั่วไปก่อนทะลุได้ด้วยมั้ยนะ?)

มีอีกสูตรนึงบอกว่าถ้าใช้กาวซิลิโคน PU Sealant ทำพื้นจะทนกว่า แต่การทำก็ยุ่งยากกว่าด้วย เพราะต้องปาดให้เนียน และแต่ละชั้นต้องรอแห้งนานมาก แต่ก็แนะนำไว้ในที่นี้สำหรับผู้ที่อาจจะอยากลองทำครับ

ทีนี้ก็ได้รองเท้า Barefoot ที่ให้สัมผัสคล้ายเดินเท้าเปล่าและเป็นเสมือนหนังชั้นที่สองที่คอยปกป้องฝ่าเท้า ที่สำคัญทำเองได้ ทั้งยังอาจใช้เป็นรองเท้าสำรองที่พับเก็บได้ง่ายอีกด้วย

แต่สำหรับใครที่อยากได้รองเท้ายี่ห้อมาตราฐานแบบสำเร็จรูป ซึ่งทนทานกว่าและไม่ต้อง DIY ทำเอง ก็อาจหาลองดูยี่ห้อเหล่านี้ครับ

• Skinners Sock Shoes เป็นเจ้าแรกๆที่ทำ Sock Shoes และได้รับความนิยมสูง เป็นถุงเท้าที่เคลือบพื้นด้วย Polymers เคลมว่าใช้ได้ถึง 800 km (คือ พื้นบางแต่ทนทานเทียบเท่ากับรองเท้าทั่วไป)
• Vibram FiveFingers V-Alpha Minimalist Shoes รองเท้าแบบแยกห้านิ้ว มีนำเข้ามาจำหน่ายในประเทศไทยแล้ว นิยมในหมู่นักวิ่ง Barefoot ที่ชอบรองเท้าแบบแยกห้านิ้ว (แต่สถานที่ราชการไม่ถูกใจสิ่งนี้)

สองยี่ห้อข้างต้นราคาจะแพงหน่อยในหลักพันบาทเพราะเป็นรองเท้า Barefoot โดยเฉพาะ แต่สำหรับผู้ที่ต้องการรองเท้าที่ราคาถูกหน่อยในราคาไม่เกินร้อยจนถึงหลักร้อยต้นๆ โดยเข้ากับคอนเซ็ปต์ของ Barefoot เรื่องความบางก็แนะนำเป็น

• รองเท้าน้ำ (Water shoes) ตรงกับคอนเซ็ป Barefoot ทั้งหมด แต่หากใช้เดินเมืองความทนทานของพื้นอาจไม่มากนัก (แต่ก็เกือบปีกว่าพื้นจะทะลุ) แต่ราคาถูก
• รองเท้ากังฟู แบบผ่ากลาง ทรงคลาสสิค
• รองเท้ากังฟู แบบผ่าข้าง ทรงยอดนิยม ทุกคนน่าจะคุ้นเคยกันดี
• รองเท้ากังฟู 飞跃 Feiyue Classic - เฟยเยว่รุ่นคลาสสิค เป็นรองเท้ากังฟูยุคใหม่ ตั้งแต่ ค.ศ. 1920 ออกแบบสำหรับศิลปะการต่อสู้โดยเฉพาะ นิยมใช้ในวัดเส้าหลินและผู้ฝึกกังฟูทั่วโลก เนื่องจากรุ่นนี้ขอบพื้นรองเท้าจะโค้งมนโดยรอบ ทำให้เคลื่อนไหวได้อิสระคล้ายเท้าเปล่า สาย Barefoot ก็เริ่มพูดถึงและนิยมใช้รุ่นนี้กันมากขึ้น รวมถึงผู้ที่เล่น Parkour และ Freerunning ก็หันมาใช้กันมากขึ้น

สำหรับผู้ที่ใส่รองเท้าพื้นหนานุ่มมาโดยตลอด โดยเฉพาะถ้าอายุเยอะแล้ว หากสนใจจะเปลี่ยนมาเดินหรือวิ่งแบบสายเท้าเปล่าเต็มตัว (ไม่ว่าจะใส่รองเท้าเท้าเปล่าหรือเท้าเปล่าเพียวๆก็ตาม) ไม่แนะนำให้เปลี่ยนแบบหักดิบครับ (โดยเฉพาะสายวิ่ง) เพราะกล้ามเนื้อเท้าและเอ็นร้อยหวายที่เคยหดสั้นอาจเกิดการอักเสบ เช่น โรคเอ็นร้อยหวายอักเสบ หรือรองช้ำได้ จึงควรค่อยเป็นค่อยไป ด้วยการฝึกเดินเท้าเปล่าแบบเพิ่มเวลาขึ้นวันละนิด เพื่อให้กล้ามเนื้อได้ยืดตัว ค่อยๆปรับท่าเดินไม่ให้กระแทกส้น และให้ฝ่าเท้าค่อยๆปรับตัวให้แข็งแรงขึ้น จนเดินได้ตลอดวัน อย่างไรก็ตาม ข้อควรระวังสำคัญคือผู้ป่วยโรคเบาหวานหรือผู้ที่มีปัญหาการรับความรู้สึกที่ฝ่าเท้า ควรเลี่ยงการเดินเท้าเปล่าเพียวๆ และควรสวมรองเท้ากับถุงเท้าไว้เสมอเพื่อป้องกันการเกิดบาดแผลครับ

ก็ประมาณนี้ สำหรับผู้สนใจสาย Barefoot ที่อยากรองทำรองเท้าเองก็ลองทำดูได้ง่ายๆครับ โดยเฉพาะคนที่หาไซส์รองเท้ายากและเป็นสายเท้าเปล่าด้วยแล้วล่ะก็ Sock Shoes DIY นี้ ก็เป็นทางเลือกหนึ่งครับ หรือหากมีรองเท้าสำเร็จรูปพื้นบางที่ชอบก็ลองเลือกดูได้เลยครับ แต่หากเจอสถานที่ที่สามารถใช้เท้าเปล่าเพียวๆได้อย่างปลอดภัย การให้ฝ่าเท้าได้มีโอกาสสัมผัสกับพื้นดินโดยตรงบ้าง ก็เป็นการกราวดิ้งเพื่อแลกเปลี่ยนประจุดีถ่ายเทประจุเสียกับพื้นโลกซึ่งดีต่อสุขภาพกายและใจเช่นกันนะครับ

ขอให้ก้าวเดินด้วยฝ่าเท้าของเราเองอย่างมั่นใจในทุกย่างก้าวครับ

สวัสดีครับ ^-^

แถม

นักสเก็ตบอร์ดในยุคแรกมักเล่นด้วยเท้าเปล่า โดยเน้นการสัมผัสของเท้ากับบอร์ดและเลียนแบบท่าทางของการเล่นเซิร์ฟ เพนนีบอร์ดพลาสติกก็ถูกออกแบบมาให้เล่นด้วยเท้าเปล่า และแบรนด์ Penny Skateboards ก็ได้ส่งเสริมการเล่นบอร์ดด้วยเท้าเปล่าผ่านการขายเสื้อยืดและสติกเกอร์ รวมถึงมีการโพสต์บนโซเชียลมีเดียเพื่อสนับสนุนการเล่นด้วยเท้าเปล่า โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อน ส่วน Hamboards ซึ่งเป็นบอร์ดสไตล์เซิร์ฟบอร์ดก็ถูกออกแบบมาให้เล่นด้วยเท้าเปล่าเช่นกัน การเล่นสเก็ตบอร์ดด้วยเท้าเปล่ากำลังกลับมาได้รับความนิยมอีกครั้งในปัจจุบัน นักสเก็ตบอร์ดสมัยใหม่หลายคนก็เล่นด้วยเท้าเปล่า โดยเฉพาะในช่วงฤดูร้อนและในประเทศที่มีอากาศอบอุ่น เช่น ออสเตรเลีย แอฟริกาใต้ และบางส่วนของอเมริกาใต้

อ้างอิง

https://en.wikipedia.org/wiki/Barefoot