Sponsor

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เต๋า แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ เต๋า แสดงบทความทั้งหมด

10 มิถุนายน 2569

蛰龍法 - เคล็ดวิชามังกรจำศีล เทคนิคการนอนเพื่อสุขภาพแบบจีนโบราณ

ศิลปะแห่งการหลับของเฉินท๋วน

蛰龍法 (เจ๋อหลงฝ่า) เคล็ดวิชามังกรจำศีล ของปรมาจารย์เฉินท๋วน (陳摶) คือวิชาฝึกจิตและชี่ผ่านสภาวะการนอนหลับ เป็นแนวทางการผสมผสานหลักหยินหยางของแพทย์แผนจีนและลัทธิเต๋าที่เกี่ยวกับการนอนหลับเข้าด้วยกัน ซึ่งสืบทอดกันมาเป็นพันปีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง (宋) และได้รับการยกย่องจากผู้รักสุขภาพมาตลอดประวัติศาสตร์ ว่ากันว่าเคล็ดวิชานี้สามารถช่วยผ่อนคลายจิตใจและร่างกาย และช่วยทำให้สงบใจ ช่วยเยียวยาอาการสำหรับผู้ที่รู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตใจ อ่านหนังสือท่องตำรามาก หรือนอนน้อย เป็นต้น

ปรมจารย์เฉินท๋วนเป็นปรมาจารย์ลัทธิเต๋าในสมัยห้าราชวงศ์และต้นราชวงศ์ซ่ง (五代及宋初) มีฉายาว่าเซียนนิทรา (睡仙) ท่านเคยนอนบนภูเขาหัวซาน (華山) และหลับใหลเป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน เลื่องลือกันว่าท่านบรรลุเต๋าขณะหลับ ท่านให้ความสำคัญกับการพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายด้วยการนอน ซึ่งได้ถ่ายเคล็ดวิชาการนอนหลับเอาไว้จำนวน 32 ตัวอักษร ดังนี้

蟄龍法。
龍歸元海，陽潛於陰。
人曰蜇龍，我卻蜇心。
默藏其用，息之深深。
白雲高臥，世無知音。

เคล็ดวิชามังกรจำศีล
มังกรหวนสู่ทะเลดั้งเดิม หยางเร้นกายสู่หยิน
ผู้คนเรียกว่ามังกรจำศีล ทว่าข้าฯจำศีลหัวใจ
ซ่อนเร้นการทำงานอย่างเงียบเชียบ หายใจลึกลึก
นอนสูงเด่นบนเมฆาขาว โลกหล้าไร้รับรู้สำเนียง

🐉 เคล็ดวิชามังกรจำศีลภาคปฏิบัติ
🛌 ลำดับการจัดระเบียบร่างกายในการบำเพ็ญเต๋าในท่านอน
  • ให้นอนตะแคงขวา เหตุผลทางสรีรวิทยา คือ เพื่อไม่ให้เกิดแรงกดทับที่หัวใจ (ซึ่งอยู่ค่อนไปทางซ้าย) และช่วยให้ตับ (อยู่ทางขวา) เก็บกักเลือดและชี่ได้ดี
    • แต่บางสำนักบอกว่าตะแคงซ้ายก็ได้ ดังนั้น หากจะตะแคงซ้ายท่าที่เหลือก็ต้องกลับข้างด้วยนะครับ
  • หงายฝ่ามือขวาขึ้น (ข้างเดียวกับที่ตะแคง) นิ้วโป้งอยู่ที่ร่องหลังติ่งหู สี่นิ้วหนุนใบหน้าและขมับขวา (เหมือนใช้มือรองแทนหมอนบางส่วน) อาจใช้หมอนเตี้ยๆเพื่อให้ลำคอเป็นแนวตรงขนานไปกับพื้น
  • มือซ้ายวางคว่ำลงสบายๆบนสะโพกซ้ายหรือใช้ท่ากำมือมั่น (握固) หรือวางไว้ที่หน้าท้องน้อย (ตันเถียนล่าง) หรือไว้ที่ต้นแขนอีกข้าง
  • ขาขวา (ขาล่าง) ให้งอหัวเข่าเข้ามาเล็กน้อยในองศาที่สบาย
  • ขาซ้าย (ขาบน) ให้เหยียดตรงตามธรรมชาติ วางซ้อนทับอยู่บนขาขวา หรือเหลื่อมไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อไม่ให้กดทับกันจนปวด
หลักสำคัญคือการให้กระดูกสันหลังเรียงตัวตรงเหมือนร้อยลูกปัด

💤 เมื่อจัดท่าเสร็จแล้วก็เป็นการทำงานของจิตใจเพื่อเข้าสู่สภาวะจำศีลหัวใจ (蟄心)
  • ให้หลับตา สงบจิตใจกลับเข้ามาอยู่ในร่างกาย
  • ระลึกถึงจุดตันเถียน (ในท้องน้อย) ให้ความรู้สึกและความอุ่นของร่างกายทั้งหมด ดิ่งลงไปรวมกันที่จุดตันเถียนล่าง จิตนาการว่าจิตใจย้ายลงไปนอนหลับอยู่ในท้องน้อย (龍歸元海，陽潛於陰。人曰蜇龍，我卻蜇心。)
  • หายใจลึกและละเอียด ไม่ต้องบังคับลมหายใจ ให้ตามดูลมหายใจที่ค่อยๆผ่อนคลายลง ปล่อยให้ลมหายใจยาว ลึก ละเอียด เบา และช้าลงเรื่อยๆ ราวกับเป็นมังกรที่จำศีลอยู่ใต้ก้นทะเลลึก (默藏其用，息之深深。)
  • นอนให้สงบสบาย ดั่งนอนอยู่บนเมฆขาวที่ลอยสูง และไม่รับรู้ถึงเสียงใดใดในโลกนี้อีก (白雲高臥，世無知音。)

เคล็ดวิชามังกรจำศีลคือการ ดึงพลังหยางที่ลอยฟุ้งให้ดิ่งกลับลงมาซ่อนอยู่ใต้ความสงบของหยิน (การนอนหลับ) ซึ่งเปลี่ยนการนอนหลับธรรมดาให้กลายเป็นการชาร์จแบตเตอรี่ของจิตใจระดับลึกขั้นสุด หรือภาษาเต๋าเรียกว่าการบำเพ็ญเต๋าขณะนอน
ในทางแพทย์แผนจีนแนะนำให้นอนหลับก่อน 11 pm เพื่อให้ร่างกายได้ฟื้นฟูตัวเองตามวงจรพลังงาน และหากเป็นไปได้ควรงีบกลางวันในช่วงเวลาระหว่าง 11 am - 1 pm สัก 15-20 นาทีด้วย เพื่อเป็นการพักผ่อนหัวใจตามหลักแพทย์แผนจีนครับ

เคล็ดลับในการนอนหลับของปรมจารย์เฉินท๋วนนั้นไม่ซับซ้อน ท่านเพียงแค่นอนลงและผ่อนคลายอย่างเต็มที่ แล้วจินตนาการว่ามีระลอกคลื่นน้ำเบาๆอยู่รอบตัว และท่านกำลังลอยอยู่บนผิวน้ำ

ท่านี้ใช้ในการนอนสมาธิ หรืองีบกลางวัน หรือนอนหลับจริงๆก็ได้ ซึ่งหากใช้ท่านี้ในการนอนหลับจริงๆ แน่นอนว่าขณะหลับแล้วย่อมมีการพลิกตัวไปมา ท่าก็จะเปลี่ยนไป ซึ่งไม่เป็นไรเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่เมื่อถึงเวลาตื่นนอนแล้ว ให้กลับมาทำท่านอนสมาธินี้และทำสมาธิอีกสัก 5 นาทีก่อนแล้วค่อยลุกจากเตียง
ในการนอนหลับท่านี้จะช่วยฟื้นฟูพลังจิตใจที่ร่อยหลอให้กลับมาเต็มเปี่ยมได้ และจะตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่นครับ

คืนนี้ลองจัดท่าทางตามเคล็ดวิชา
แล้วปล่อยใจให้ได้จำศีล
สวัสดีครับ^_^

ปรมาจารย์เฉินท๋วน (陳摶)
เซียนนิทรา (睡仙)

แถม
"ยามเข้านอน ให้จัดการสลัดภารกิจการงานการวางแผนครุ่นคิดกังวลทั้งหมด เมื่อความคิดผุดขึ้นมาก็ขจัดทิ้งไป ค่อยๆขจัดจนค่อยๆน้อยลง จากค่อยๆน้อยลงจนค่อยๆไม่มี แล้วการหลับสนิทอย่างเป็นธรรมชาติจะบังเกิดขึ้นเอง" (入寢時，將一切營為計慮，舉念即除，漸除漸少，漸少漸無，自然可得安眠。)
-เช๋าทิ๋งต้ง (曹廷棟)

หากตาหลับแต่เสิน (神 - จิต) ยังไม่หลับ เลือดจะยังคงถูกสูบฉีดไปเลี้ยงสมองเพื่อขบคิด ทำให้ตับ (ซึ่งเก็บเลือดตอนหลับ) ไม่สามารถทำหน้าที่ฟอกและกักเก็บเลือดได้อย่างสมบูรณ์ ส่งผลให้ตับพร่องและเกิดไฟตับตีขึ้นในวันรุ่งขึ้น (ปวดหัว ตาร้อน หงุดหงิดง่าย ฯลฯ)
คำว่า "ค่อยๆน้อยลงจนค่อยๆไม่มี" คือสภาวะ จั้ววั่ง (坐忘 - การนั่งลืม) แต่ย้ายมาทำในท่านอน เพื่อคืนสู่สภาวะอู๋จี๋ (無極) หรือความว่างเปล่าก่อนกำเนิด

"อย่าได้ฟุ้งซ่านถึงเรื่องอดีต อนาคต เรื่องตัวเรา หรือเรื่องของผู้อื่น เพียงใช้หนึ่งความดีงามเป็นความคิดอ่าน แล้วความฝันอันแปลกประหลาดจะไม่เกิดขึ้น การควบคุมชี่และปรับเสินเช่นนี้ จึงจะนับเป็นการรู้จักรักถนอมสมบัติล้ำค่าของตนอย่างแท้จริง" (勿想過去未來人我等事，惟以一善為念，則怪夢不生。如此御氣調神，方為自愛其寶。)
-โย๋วเชิ๋ง (尤乘)

ความฝันไม่ใช่แค่เรื่องของจิตใต้สำนึก แต่มันคือการล่องลอยของเสิน เมื่อเสินไม่มีที่พำนักอันสงบ มันจะล่องลอยออกไปจนเกิดเป็นภาพฝันแปลกประหลาด (怪夢)
การใช้หนึ่งความดีงามเป็นความคิดอ่านนั้น ไม่ได้หมายถึงการนั่งคิดว่า "ฉันเป็นคนดี" แต่หมายถึงการจดจ่ออยู่กับสภาวะจิตที่เป็นหนึ่ง ไร้ทวิภาวะ ไม่แยกเขา-แยกเรา ไม่ยึดอดีต-อนาคต ไม่แยกดี-เลว ฯลฯ ซึ่งเป็นสภาวะที่หยินหยางรวมเป็นหนึ่ง การทำเช่นนี้เป็นการรักษาสมบัติล้ำค่าซึ่งก็คือ จิง ชี่ เสิน (精氣神) ไม่ให้รั่วไหล

"หากมีเรื่องครุ่นคิด จนไม่อาจนอนหลับ อย่าพลิกตัวไปมาบนหมอนขณะคิดกังวล เพราะนี่จะสูบพลังจิตใจไปมาก พึงลุกขึ้นนั่งชั่วครู่หนึ่งแล้วค่อยกลับไปนอนต่อ" (如有思想，不能安著，切勿在枕上轉側思慮，此最耗神，可坐起一時再睡。)
-น๋านฮ๋วนจิ่ง (南懷瑾)

การพลิกตัวไปมาบนเตียงในขณะที่จะนอนแต่สมองก็ครุ่นคิด จะทำให้ชี่เลือดแปรปรวน การขยับกายเป็นการกระตุ้นพลังงานหยางให้ตื่นตัว แต่ใจต้องการหยินเพื่อเข้าสู่ความสงบ การทำแบบนี้จึงเกิดการขัดกันเองในร่างกาย (ตรรกะเดียวกับการเหยียบคันเร่งแต่เหยียบเบรกไปด้วย) ส่งผลให้พลังเสินถูกรีดเค้นจนจิตล้าได้ครับ
เมื่อนอนไม่หลับ การลุกขึ้นนั่งเป็นการเปลี่ยนทิศทางของชี่โดยตรง ในทัศนะเต๋า การนั่งตัวตรงจะช่วยให้ชี่ขุ่นเบื้องบนดิ่งลงสู่จุดตันเถียนล่างได้ง่ายขึ้น และเป็นการตัดวงจรของสมองที่กำลังฟุ้งซ่าน เมื่อนั่งจนจิตเริ่มนิ่ง ชี่เริ่มลดต่ำลงจนเริ่มง่วง (หยินเริ่มก่อตัว) จึงค่อยเอนตัวลงนอนใหม่ จะหลับได้ง่ายกว่าการฝืนกลิ้งทรมานไปมาอยู่บนเตียงอย่างมากครับ
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , ,

05 มีนาคม 2569

The Art of Silence - ศิลปะแห่งความสงัด


五色令人目盲；五音令人耳聾；五味令人口爽；
道德經

สีทั้งห้าทำให้ตาพร่ามัว; เสียงทั้งห้าทำให้หูอื้อดับ; รสทั้งห้าทำให้ลิ้นด้านชา;
เต้าเต๋อจิง บทที่ 12

เมื่อโลก "ดัง" เกินไป... จนร่างกายส่งสัญญาณเตือน
ในยุคที่เราต้องใช้ชีวิตท่ามกลางเสียงเครื่องยนตร์หรือเสียงโฆษณาที่ตะคอกใส่เราทั้งวี่ทั้งวัน เสียงจอกแจระหว่างการเดินทางด้วยขนส่งสาธารณะหรือแม้แต่เสียงกิจกรรมรอบข้างที่โหวกเหวกโวยวายเกินควบคุม หลายครั้งเราอาจรู้สึกเหนื่อยล้าโดยไม่ทราบสาเหตุ สิ่งเหล่านี้อาจเกิดจากมลภาวะทางเสียงที่กระตุ้นให้ร่างกายอยู่ในสภาวะตื่นตัวตลอดเวลา จนสมองแทบไม่ได้พักผ่อนเลย ปฏิกิริยาต่อเนื่องของความตึงเครียดของร่างกายจากมลภาวะทางเสียงนี้ อันตรายต่อทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิต อาจนำไปสู่การนอนไม่หลับ ความเครียดเรื้อรัง และโรคหลอดเลือดหัวใจได้เลย
พูดตรงๆ คือ ทุกวันนี้ เราโดน "ข่มขืนทางโสตประสาท" มานานเกินไปแล้ว! ได้เวลาทวงคืนการควบคุม และเลือกปรับโวลลุ่มให้กับตัวเราเองกันเถอะ!

การถนอมหู การลงทุนที่คุ้มค่า
ข้อมูลเชิงประจักษ์หลายแห่งระบุชัดเจนว่าหากประสาทหูเสื่อมจากเสียงดังสะสมจะไม่สามารถรักษาได้ การใช้ที่อุดหูจึงไม่ใช่เรื่องของการขจัดความรำคาญเพียงอย่างเดียว แต่คือการสร้างปราการด่านแรกเพื่อลดทอนความแรงของคลื่นเสียงที่เข้ากระทบแก้วหูในแต่ละวัน ช่วยยืดอายุการใช้งานของประสาทหูให้ยาวนานขึ้น เหมือนกับที่เราใส่หน้ากากอนามัยในวันที่ฝุ่นเยอะ หรือใส่แว่นดำยามที่เจอแดดจ้านั่นล่ะครับ

ลดระดับเสียง เพิ่มสมาธิ
การใช้ที่อุดหูช่วยให้เราสามารถจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ดีขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการทำงาน การอ่านหนังสือ หรือการอยู่กับตัวเองท่ามกลางฝูงชน มันคือการสร้างพื้นที่ส่วนตัวที่เราสามารถควบคุมได้ด้วยตัวเองเพียงแค่สวมใส่ที่อุดหูสักอันเท่านั้น ซึ่งเหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไวต่อเสียงหรือผู้ที่ต้องการสมาธิท่ามกลางเสียงรบกวน

โจชัว โฟเออร์ (Joshua Foer)
แชมป์ความจำแห่งสหรัฐอเมริกา ปี 2006
ใส่ที่ครอบหูเพื่อลดเสียงรบกวนในการแข่งขัน

คืนคุณภาพให้การนอนหลับ
หัวใจสำคัญของการมีสุขภาพดีคือการหลับลึก ซึ่งเสียงรบกวนเพียงเล็กน้อยในตอนกลางคืน แม้จะไม่ทำให้เราตื่นเต็มตา แต่อาจกระชากสมองของเราขึ้นมาจากโหมดพักผ่อนพื้นฟูได้ การใช้ที่อุดหูแบบใส่สบายและพอดีกับสรีระหู จะช่วยสร้างสภาวะสุญญากาศทางเสียงเพื่อเอื้อต่อการซ่อมแซมของร่างกายอย่างเต็มที่

คำเตือนจากนักกีต้าร์ในตำนาน

Don’t be “cool” during situations where the music is too loud. Put your fingers in your ears or leave the room.
Pual Gilbert

"อย่าทำเป็น 'เท่' ในสถานการณ์ที่เสียงเพลงดังเกินไป
ให้เอานิ้วอุดหู หรือออกจากห้องนั้นไปซะ"
คำเตือนจาก พอล กิลเบิร์ต มือกีตาร์ระดับตำนานแห่งวง Mr. Big

คำเตือนนี้มาจากบทเรียนราคาแพงในการตรากตรำทำงานทางดนตรีท่ามกลางเสียงดังสะสมมานานหลายสิบปี จนพอลต้องเผชิญกับภาวะหูอื้อถาวรและการสูญเสียการได้ยินอย่างหนัก
นี่คือเครื่องเตือนใจชั้นยอดครับว่า ไม่ว่าเราจะเป็นร็อกสตาร์ระดับโลก หรือคนทำงานทั่วไปที่ต้องเผชิญเสียงรบกวนในเมืองใหญ่ หูเรามีเพียงคู่เดียว และมันไม่มีอะไหล่เปลี่ยน หากสภาพแวดล้อมมีเสียงดัง การเริ่มใช้ที่อุดหูเพื่อลดทอนเสียงตั้งแต่วันนี้ ไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่มันคือการรักษาสุนทรียภาพแห่งการได้ยินให้รื่นรมย์ไปจนถึงบั้นปลายชีวิตครับ

บทส่งท้าย
ยามอยู่ในที่เสียงดังเกินไปก็ควรสวมที่อุดหูเพื่อเรียกคืนความสงัดให้กับตัวเอง ไม่จำเป็นต้องสวมไว้ตลอดเวลาหรอกนะครับ สวมในยามที่ต้องการความสงบก็เพียงพอ และหากสวมนานจนอึดอัดก็ควรถอดหรือเผยอออกเพื่อพักหูจากความอึดอัดบ้าง
เมื่ออยู่ในที่ไม่มีเสียงรบกวน การถอดที่อุดหู จะทำให้เราได้สัมผัสกับเสียงธรรมชาติที่สดใสขึ้นกว่าเดิม เหมือนการพักลิ้นด้วยการกินของจืดๆบ้าง เมื่อกลับมาลิ้มรสอาหารเดิมๆ มันก็อร่อยขึ้นเป็นกอง หูคนเราก็เหมือนกัน ยุคสมัยนี้หูแทบไม่เคยได้พักเลย ควรให้มันได้พักบ้างก็น่าจะดีไม่น้อย

ขอให้มีความสุขกับความสงัดที่เลือกได้นะครับ ^_^

มีแต่ไม่ได้ใช้
ดีกว่าจะใช้แต่ไม่มี

🎯ชี้เป้ายุทโธปกรณ์กู้คืนความสงัด

หากเลือกไม่ถูก แต่อยากได้แบบอเนกประสงค์ที่สุด ไม่แฟชั่นจ๋า ขอแค่ ลดเสียงได้มาก ใช้ได้ทั้งนอกสถานที่ ใช้ได้ทั้งใส่นอน และใช้ซ้ำทำความสะอาดง่าย แนะนำ แบบสามครีบก้านสั้น ครับ
สำหรับสี หากต้องการสีกลางๆที่เข้าได้กับทุกสถานการณ์ก็แนะนำเป็นสีเทาครับ ควรพกติดตัวไว้เลยเหมือนแว่นกันแดด เผื่อใช้ในกรณีฉุกเฉินครับ


แถม
⚠️ ที่อุดหูแบบ Active vs Passive
ในยุคนี้หลายคนเลือกใช้หูฟังระบบ ANC (Active Noise Cancellation) เพื่อตัดเสียงรบกวนด้วยเทคโนโลยีโดยการใช้ไมโครโฟนรับเสียงแล้วสร้างคลื่นเสียงหลอกมาหักล้างภายในหูฟัง (ซึ่งต้องใช้แบตเตอรี่) แต่ว่ามีข้อควรระวังที่สำคัญมาก จากรายงานของ BBC พบว่าการใช้หูฟังตัดเสียงแบบ Active ต่อเนื่องเป็นเวลานานๆนั้น ในการใช้ชีวิตประจำวันอาจทำให้สมองของเราไม่อาจคัดครองเสียงสภาพแวดล้อมออกจากเสียงพูดได้ด้วยตัวเอง ส่งผลให้ฟังเสียงพูดไม่รู้เรื่อง และทำให้รู้สึกว่าเสียงสภาพแวดล้อมปนเปจับทิศทางไม่ถูกและอาจรู้สึกว่าเสียงดังเกินไปตลอดเวลา เรียกว่าโรคการกระมวลผลทางการได้ยินบกพร่อง (Auditory Processing Disorder; APD) ซึ่งเกิดจากการที่สมองกำลังลืมวิธีการฟังและแยกแยะไป เพราะพึ่งพาเทคโนโลยีในการทำงานแทนไปแล้ว
ดังนั้น การเลือกใช้ที่อุดหูแบบ Passive (PNC เป็นการลดเสียงด้วยวัสดุกันเสียง ชี้เป้าที่ผมแนะนำข้างต้นเป็น Passive ทั้งหมด ไม่ต้องชาร์ดแบตฯใดใด) จึงเป็นทางเลือกที่ผมแนะนำมากกว่าครับ เพราะมันคือการลดระดับเสียงลงอย่างเป็นธรรมชาติเสมือนเอามือหรือนิ้วอุดหู ไม่ได้บิดเบือนหักล้างเสียง เรายังคงรับรู้ทิศทางของเสียงได้ ไม่ทำให้สมองสับสน และไม่มีการปล่อยคลื่นใดๆเข้าสู่หูของเรา เป็นความสงัดที่เป็นธรรมชาติ ปลอดภัย และยั่งยืนกว่าในระยะยาวครับ
พูดง่ายๆว่า Active คือการ "แทนที่" ส่วน Passive คือการ "ถนอม" ครับ ควรเลือกใช้ตามความเหมาะสมกับงาน

ถ้าจะสั่งน้ำมูก อย่างลืมถอดหรือเผยอที่อุดหูออกก่อนนะครับ ความดันในหูจะได้มีช่องทางระบาย

สำหรับพนักงานห้างที่ต้องฟังเพลงในห้างวนซ้ำจนเกิดภาวะเพลงหลอนหู (Earworm) แม้กลับบ้านไปแล้ว หากทางองค์กรอนุโลมให้บางคนที่ไวต่อเสียงได้ใส่ที่อุดหูเพื่อลดทอนความเข้มข้นของเสียงลงบ้าง โดยที่ยังสื่อสารและทำงานได้ปกติ ก็น่าจะเป็นการถนอมสุขภาพจิตและประสิทธิภาพของพนักงานในระยะยาวครับ ในยุคที่หูฟังไร้สายกลายเป็นเครื่องประดับหูกันทั่วไป การใส่ที่อุดหูเพื่อสุขภาพที่ดูสุภาพและสวยงามเสมือนหูฟังไร้สายหรือต่างหู ก็ควรเป็นสิ่งที่อนุญาติได้เพื่อรักษาคุณภาพชีวิตของคนทำงานเช่นกันครับ ด้วยความปราถนาดี
หากให้แนะนำที่อุดหูสำหรับพนักงานห้างที่ต้องการสื่อสารได้อย่างสมบูรณ์ก็จะแนะนำ 🎯อุดหูซิลิโคนแบบมีชั้นกรองคุณภาพเสียงสำหรับนักดนตรี ครับ เพราะรุ่นสำหรับนักดนตรี ลดความดังแต่ไม่ลดคุณภาพ ลดเสียงทุกย่านความถี่อย่างสม่ำเสมอ เป็นการกรองเสียงมากกว่าการอุดเสียงทำให้เสียงไม่ทึบ และมักมีรูปลักษณ์โปร่งใสเพื่อความแนบเนียน (เมื่อต้องล้างน้ำทำความสะอาดที่อุดให้ถอดชั้นกรองเสียงออกก่อนนะครับ ชั้นกรองเป็นส่วนที่ไม่ควรโดนน้ำ แต่บางทีชั้นกรองเสียงก็แกะยาก อาจแค่เช็ดที่อุดด้วยทิชชู่เปียกให้สะอาดก็ได้ครับ) หรือแบบสไตล์ Loop ก็ดูแฟชั่นดี แต่อันที่จริงจะเป็นรุ่นไหนก็ได้ที่สะดวกครับ

เด็กกับมลพิษทางเสียง
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ความเงียบเคยเป็นสิทธิ์ขั้นพื้นฐานของมนุษย์ แต่อาจไม่ใช่ในยุคนี้อีกต่อไป
ปัจจุบันนี้การป้องกันเสียงดังสำหรับเด็กก็เริ่มได้รับความสนใจกันมากขึ้นในต่างประเทศ หากว่ากันตามหลักปรัชญาจีนแล้วหากเด็กตกใจกับเสียงดังบ่อยครั้งจะทำให้พัฒนาการไม่สมบูรณ์ ไต (ซึ่งคุมหู กระดูก และสมอง) ยังพัฒนาไม่เต็มที่ การได้รับเสียงดังฉับพลันจะทำให้เสิน (จิตวิญญาณ) แตกซ่านได้ง่ายมาก พวกเสียงก่อสร้าง เสียงพลุ รถแห่ แตรรถ เครื่องบิน ลำโพงงานวัด งานรื่นเริงในโรงเรียน ห้างสรรพสินค้า โรงภาพยนตร์ หรือแม้แต่เสียงคนคุยกันดังๆในที่แคบ ฯลฯ ก็อาจทำให้เด็กขวัญผวาสะดุ้งตกใจได้ ซึ่งในระยะยาวจะส่งผลต่อพัฒนาการ ยังไม่นับเสียงเบสตุ๊บๆที่ทำให้กระโหลกซึ่งยังปิดไม่สนิทสั่นสะเทือน ถ้าชี่ของไต (หู) และเสิน (จิต) ถูกรบกวนตั้งแต่วัยเยาว์ พลังสร้างสรรค์ ปัญญา สมาธิเชิงลึกย่อมถูกบั่นทอน และอาจเป็นระเบิดเวลาของปัญหาสุขภาพจิตในอนาคต
take-baby-concert
ได้ยินมาว่าในยุโรปหรืออเมริกาเริ่มมองว่าเสียงดังเป็นมลพิษทางเสียงไม่ต่างจากควันบุหรี่ครับ การใส่ที่ครอบหูให้เด็กในงานคอนเสิร์ตหรือสนามกีฬาจึงเป็นภาพปกติที่แสดงถึงความรับผิดชอบของพ่อแม่ ไม่ใช่ความกระแดะ อุปกรณ์สำหรับป้องกันเสียงสำหรับเด็กในบ้านเราเอาจริงๆหายาก แต่สำหรับผู้ที่ตระหนักในเรื่องนี้ผมได้ค้นเจอจึงนำมาแนะนำครับ 🎯ที่ครอบหูสำหรับเด็ก แม้ที่ครอบหูจะแนบเพื่อช่วยป้องกันกระโหลกสะเทือนจากเสียงได้ด้วย แต่ก็ไม่ใช่เด็กทุกคนจะชอบ การใช้ที่อุดหูจึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่ง แต่ที่อุดหูสำหรับเด็กในไทยหาไม่ได้เลยจริงๆ ผมจึงคิดว่าใช้ 🎯ที่อุดหูซิลิโคนแบบปั้นได้ แทนก็น่าจะได้ครับ (ไม่ได้สอดลึกในรูหู เน้นแปะปิดรูหู) การใส่ที่ครอบหูให้เด็กในสภาพแวดล้อมที่เสียงดัง คือการบอกสมองเด็กว่าโลกใบนี้ปลอดภัย และช่วยให้เขาเติบโตมาด้วยระบบประสาทที่มั่นคง เป็นการปกป้องสิทธิ์ในการเติบโตอย่างสงบของเขาครับ


อ้างอิง
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , , ,

16 กุมภาพันธ์ 2569

Rubik's Cube - ลูกบาศก์รูบิก สวนเซ็นในอุ้มมือ

รูบิกยุคแรก
made in Hungary 1980

ในโลกแห่งเกมปริศนา ไม่มีสิ่งใดที่จะรวมเอาคณิตศาสตร์ วิศวกรรม และปรัชญาเข้าด้วยกันได้แนบแน่นเท่ากับรูบิก (Rubik's Cube) อีกแล้ว จากของเล่นไม้ในมือสถาปนิก เป็นของเล่นที่ได้รับความนิยมสูงสุดตั้งแต่ช่วงต้นทศวรรษ 1980 จนถึงปัจจุบัน

ปฐมบทแห่งปริศนาลูกบาศก์
ย้อนกลับไปในปี 1974 แอร์เนอ รูบิก (Ernő Rubik) ศาสตราจารย์ชาวฮังการีได้ประดิษฐ์ลูกบาศก์ 3x3x3 ขึ้นเพื่อใช้สอนเรื่องมิติสัมพันธ์ และในช่วงเวลาเดียวกัน ปี 1976 เทรุโตชิ อิชิกิ (Terutoshi Ishigi) ชาวญี่ปุ่น ก็ได้ประดิษฐ์รูบิกขึ้นมาพร้อมกันโดยที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันและไม่ได้ลอกเลียนแบบกันเลย เมื่อรูบิกของทางยุโรปจะทำการจัดจำหน่ายทั่วโลกทำให้มีปัญหาสิทธบัตรทับซ้อน เรื่องสิทธิบัตรจบลงด้วยวิธีการที่ชาญฉลาด คือยอมรับรูบิกในระดับสากล และถือว่าอิชิกิเป็นผู้ให้ร่วมให้กำเนิด จากนั้นรูบิกก็กลายเป็นของเล่นที่ฮิตที่สุดตลอดกาล ทำให้ 3x3x3 เป็นขนาดคลาสสิคดั้งเดิม ทว่านั่นเป็นแค่จุดเริ่มต้น เพราะความท้าทายที่แท้จริงเริ่มต้นขึ้นเมื่อมนุษย์พยายามเพิ่มชั้นให้มากกว่าเดิม

ในยุคแรก เมื่อมี 3x3x3 แล้วก็ตามมาด้วย 4x4x4 และขีดจำกัดทางวิศวกรรมหยุดลงที่ขนาด 5x5x5 เนื่องด้วยปัญหาทางเรขาคณิต ยิ่งเลเยอร์มากขึ้น ชิ้นส่วนมุมจะยิ่งอยู่ห่างจากจุดศูนย์กลางจนแทบไม่มีฐานเมื่อบิด ส่งผลให้มุมหลุด (Pop) ตอนนั้นโลกจึงเชื่อกันว่า 5x5x5 คือจุดสูงสุดที่ฟิสิกส์จะอนุญาตให้ทำได้

การปฏิวัติรูบิกแบบป่องกลาง และนวัตกรรมไร้ขีดจำกัด
7 มุมหลุดขอบ
จนกระทั่งปี 2004 Panagiotis Verdes วิศวกรชาวกรีกได้ทำลายกำแพงนั้นด้วยการคิดค้นโครงสร้างแบบป่องกลาง (Pillowed Shape) แล้วผลิตออกจำหน่ายในปี 2008 ภายใต้ชื่อ V-Cube การทำให้พื้นผิวโค้งมนตรงกลางลูกบาศก์ช่วยเพิ่มพื้นที่ให้ชิ้นมุมมีฐานยึดเกาะที่ลึกขึ้น ทำให้ขนาด 6x6x6 และ 7x7x7 เกิดขึ้นได้จริงเป็นครั้งแรก

ปัจจุบัน เทคโนโลยีการผลิตจากแบรนด์จีนได้ก้าวข้ามไปอีกขั้น ด้วยการใช้ระบบแม่เหล็กในบางรุ่น หรือนวัตกรรมการออกแบบชิ้นส่วนภายในที่ซับซ้อนขึ้นซึ่งทำให้เราสามารถสร้างรูบิกขนาดใหญ่เท่าใดก็ได้ เช่น 21x21x21 หรือใหญ่กว่านั้นในทรงลูกบาศก์เหลี่ยมเป๊ะโดยมุมไม่กระเด็นหลุดอีกต่อไป และยังพัฒนาพื้นผิวให้บิดลื่นเหมือนตัดเนย แม้แต่มุมที่เกยกันก็ยังบิดผ่านไปเข้าร่องเองแบบไม่ติดขัด (Corner Cutting) เป็นนวัตกรรมจีนที่พัฒนาวงการรูบิกขึ้นเป็นอย่างมากในราคาที่ถูกลงจนน่าทึ่ง ในปัจจุบันนี้รูบิกคุณภาพที่สูงกว่าระดับแข่งขันในสมัยก่อนก็สามารถหาซื้อได้ในราคาไม่ถึงร้อยบาท และทรงที่นิยมในปัจจุบัน โดยเฉพาะสายแข่ง คือลูกบาศก์ทรงเหลี่ยมแป๊ะนี่แหละ เพราะการบิดจะแม่นยำกว่าแบบป่อง ใช้ตำแหน่งและระยะบิดเท่ากันหมดทุกชั้น

มนุษย์กับคอมพิวเตอร์

ความเป็นไปได้ของรูบิก 3x3x3 มีทั้งหมด
43,252,003,274,489,856,000 รูปแบบ

หลายคนเข้าใจว่ารูบิกเป็นของเล่นปริศนาที่มนุษย์ไม่สามารถแก้ได้จนกระทั่งมีคอมพิวเตอร์มาช่วยคำนวณสูตรให้ แต่นั่นเป็นความเข้าใจผิด! มนุษย์เราสามารถแก้รูบิก 3x3x3 ได้ตั้งแต่ช่วงแรกๆที่ถูกประดิษฐ์ขึ้นแล้ว ผู้ประดิษฐ์รูบิกในตอนแรกเขาก็แก้ไม่ได้ครับ เขาใช้เวลาประมาณ 1 เดือนในการหาวิธีแก้รูบิกครั้งแรกได้สำเร็จ โดยใช้หลักการทางเรขาคณิตและการสังเกตการเคลื่อนที่ของชิ้นส่วนโดยไม่ใช้สูตร

เรื่องที่คนทั่วไปไม่รู้ คือ สูตรการแก้รูบิกแบบทีละชั้น (Layer-by-Layer) ที่แพร่หลายสำหรับมือใหม่ในปัจจุบัน ในยุคแรกคือสูตรที่มนุษย์คิดค้นขึ้นเพื่อให้จำง่าย แก้ได้เร็วกว่าเดิมโดยที่ไม่ต้องมาคอยสังเกตชิ้นส่วนเอง และนำมาบอกต่อให้คนอื่นแก้รูบิกให้ครบทุกหน้าได้ สูตรนี้มาจากปัญญาของมนุษย์โดยแท้จริง ซึ่งสูตรแก้รูบิกในช่วงแรกมีการคิดค้นอย่างอิสระ มีหลายคนคิดค้นสูตรการแก้รูบิกขึ้นมามากมาย ส่วนใหญ่มักใช้ Group Theory (ทฤษฎีกลุ่ม) และ Commutators (การบิดชุดหนึ่ง แล้วบิดอีกชุด แล้วย้อนชุดแรกกลับ) ในการคิดสูตร เช่น เดวิด ซิงมาสเตอร์ (David Singmaster) ผู้เขียนหนังสือ Notes on Rubik's Magic Cube ฉบับที่ตีพิมพ์ในเดือนสิงหาคมปี 1980 ซึ่งเป็นรากฐานของสัญลักษณ์ F, R, U, L, B, D, ' (Rubik's Cube Notation) ที่เราใช้กันอยู่ในทุกวันนี้
Notes on Rubik's Magic Cube
โดย David Singmaster
ว่ากันว่าหนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มแรกของโลกที่เผยแพร่สูตรการแก้รูบิกครั้งแรก เดวิด ซิงมาสเตอร์เป็นศาสตราจารย์ด้านคณิตศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยลอนดอนเซาท์แบงก์ (London South Bank University) เขาค้นพบวิธีแก้รูบิกได้ภายในเวลาประมาณสองสัปดาห์หลังจากที่ได้รับมาราวช่วงเดือนกันยายนปี 1978 จากนั้นตีพิมพ์หนังสือเล่มนี้ออกมาครั้งแรกในปี 1979 โดยยังไม่ใส่สูตรการแก้รูบิก เน้นไปที่การวิเคราะห์ทางคณิตศาสตร์ แต่ได้ใส่สูตรการแก้รูบิกเข้าไปในฉบับพิมพ์ครั้งที่ 5 ปี 1980 หนังสือเล่มนี้มักเน้นไปที่คำอธิบายเชิงทฤษฎี จึงทำให้ไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนัก

ในสมัยต่อมาเมื่อมนุษย์ต้องการแก้ให้เร็วขึ้น ตรงนี้เองที่คอมพิวเตอร์เริ่มเข้ามามีบทบาทในการหาทางลัด สูตรบิดเร็ว (Speedcubing) ที่นักแข่งรูบิกท่องกันนั้นบางส่วนเป็นสูตรที่ใช้คอมพิวเตอร์ช่วยคำนวณเพื่อหาท่าที่สั้นที่สุดในการสลับตำแหน่ง ซึ่งเป็นการคำนวณที่ซับซ้อนเกินกว่าสมองมนุษย์จะค้นพบในทุกรูปแบบได้เอง จึงให้คอมพิวเตอร์สร้างสูตรให้บางส่วนในเคสที่ยาก เพื่อให้ครอบคลุมทุกความน่าจะเป็น ทำให้บิดจบได้ในไม่กี่วินาที และสายแข่งบิดเร็วก็ต้องเอามาท่องกัน สูตรที่นิยมที่สุดในการแข่งคือ CFOP ซึ่งคิดค้นโดย เจสสิกา ฟริดริช (Jessica Fridrich) และในภายหลังมีการใช้คอมพิวเตอร์เข้ามาช่วยโดยเฉพาะในสูตรสำหรับชั้นสุดท้าย (OLL และ PLL) เพื่อให้ได้สูตรที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น ยิ่งโดยเฉพาะในระดับสูง เช่น สูตร ZBLL พัฒนาโดย ลาร์ส เปตรัส (Lars Petrus) และเบอร์นาร์ด เฮล์มสเตตเตอร์ (Bernard Helmstetter) สำหรับแก้ชั้นบนสุดในขั้นตอนเดียว ซึ่งมีถึง 493 สูตร แม้ว่าส่วนหนึ่งมาจากมนุษย์ แต่การใช้คอมพิวเตอร์ก็มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาสูตรนี้จนสมบูรณ์ โดยให้คอมพิวเตอร์คำนวณสูตรมาให้ แล้วมนุษย์นำมาขัดเกลาหรือคัดเลือกอีกทีว่าสูตรไหนบิดแล้วเข้ากับสรีระของนิ้วมากที่สุด
ความสำเร็จสูงสุดที่คอมพิวเตอร์ทำไว้คือการหาตัวเลขของพระเจ้า (God's Number) ในปี 2010 ทีมวิจัย Google คำนวณพบว่า ไม่ว่ารูบิกจะมั่วแค่ไหน ก็มีสูตรแก้ที่คำนวณโดยคอมพิวเตอร์โดยแก้ได้ภายในการบิดไม่เกิน 20 ครั้ง ซึ่งนี่คือสิ่งที่เกินขีดจำกัดที่มนุษย์จะไปถึงได้เอง

แต่สำหรับผู้ที่ต้องการเล่นเพื่อฝึกสมาธิหรือบำเพ็ญจิตนั้น การใช้สูตรพื้นฐานแบบแก้ทีละชั้น แล้วพยายามทำความเข้าใจการเคลื่อนไหวของชิ้นส่วนไปเรื่อยๆก็นับว่าเพียงพอแล้ว แต่หากอยากจะท้าทายตัวเองให้มากขึ้น การท่องสูตรบิดเร็วเป็นร้อยๆสูตรแบบที่นักแข่งรูบิคทำก็ท้าทายไม่ใช่น้อยเลย

ชื่อของรูบิกแต่ละขนาด
ในยุคแรกรูบิกมีการตั้งชื่อเฉพาะด้วย
  • Parity Error
    4x4x4 "Rubik's Revenge"     แปลว่า การล้างแค้นของรูบิก เป็นชื่อที่สื่อถึงความโกลาหลครั้งแรกที่มาเยือนผู้เล่น เมื่อแกนกลางที่เคยนิ่งกลับขยับได้ และยังมีสิ่งที่เรียกว่า Parity Error มาแก้แค้นผู้เล่นที่คิดว่าตัวเองเซียน 3x3x3 ในตอนนั้นอีกด้วย เจ้า Parity Error คือขอบที่เราจัดมาตรงแล้วแต่สีดันพลิกกลับ ซึ่งเป็นอีกครั้งที่ต้องหาสูตรใหม่เพื่อจัดการเจ้าสิ่งนี้โดยเฉพาะ และตั้งแต่ขนาด 4x4x4 ขึ้นไป ในแต่ละครั้งที่เล่นก็มีโอกาสเจอเจ้า Parity Error ได้ ประมาณ 50%
  • 5x5x5 "Professor's Cube" แปลว่า ลูกบาศก์ศาสตราจารย์ หรือรูบิกเซียน เพราะในยุคนั้นมันคือขีดจำกัดสูงสุดที่ผลิตออกมาได้ และใครที่แก้ได้ในตอนนั้นก็ต้องเซียนในระดับนึงเลยทีเดียว
รุ่นหลังจาก 5x5x5 ก็ไม่มีการตั้งชื่ออย่างเป็นทางการแล้วครับ เพราะเมื่อเทคโนโลยีการผลิตได้ทะลุผ่านขีดจำกัดทั้งหมด ก็สามารถผลิตรูบิกกี่ชั้นก็ได้ตามต้องการแล้ว

ความเป็นไปได้ของรูบิก 7x7x7 มีทั้งหมด
19 500 551 183 731 307 835 329 126 754 019 748 794 904 992 692 043 434 567 152 132 912 323 232 706 135 469 180 065 278 712 755 853 360 682 328 551 719 137 311 299 993 600 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 000 รูปแบบ

V-Cube 7
แบบป่องกลาง
ขนาดที่ผมชอบที่สุดคือ 7x7x7 ผมตั้งชื่อให้มันว่าเป็น "Emperor" หรือ จักรพรรดิ ถ้าใครที่เคยเล่น V-Cube 7 ซึ่งเป็นรุ่นบุกเบิกแบบป่องกลาง เมื่อบิดจะรู้สึกถึงความหนักแน่น เสียงครืดๆ อันทรงพลังเหมือนการเคลื่อนทัพใหญ่เลยทีเดียว การเรียงสีดั่งการรวบรวมแผ่นดินให้เป็นปึกแผ่น โดยมีฮ่องเต้เป็นศูนย์กลาง ผมจึงเรียกมันว่าจักรพรรดิด้วยเหตุนี้
ขนาด 7x7x7 นับเป็นจุดสมดุลที่ใหญ่ที่สุดอย่างพอดี เพราะมันคือขนาดสุดท้ายที่เพิ่มความซับซ้อนของการจัดสีรอบๆแกนกลาง และรอบๆของรอบๆแกนกลางอีกทีได้อย่างสมบูรณ์แบบ (ถ้าเป็น 5x5x5 จะทำแค่รอบๆแกนกลางรอบเดียว) ขนาดใหญ่กว่านี้จะเป็นเพียงการเพิ่มปริมาณเท่านั้น ไม่ได้ให้อะไรใหม่กว่าเดิมเท่าไหร่แล้ว ดังนั้น 7x7x7 คือจุดสูงสุดของคุณภาพเชิงกลยุทธ์ ที่ครบเครื่องที่สุดสำหรับใช้ฝึกทุกท่าในตระกูลรูบิคแล้ว และเป็นขนาดสูงสุดที่ได้รับการรับรองสำหรับการแข่งขันอย่างเป็นทางการด้วย
ส่วนขนาดที่ใหญ่ๆเบิ้มๆเป็นพิเศษ ผมคิดว่าอาจตั้งชื่อให้อยู่ในตระกูล Galactic (ระดับกาแล็กซี) หรือ Universal (ระดับจักรวาล) สื่อถึงความกว้างที่เกินกว่ามือของมนุษย์จะควบคุมได้โดยง่าย ขยับขยายจากระดับจักรพรรดิบนโลก ไกลออกไปสู่ห้วงอวกาศกันเลยทีเดียว แต่ก็นับว่าอลังการไม่ใช่ย่อย ...และแน่นอน หนักมากแน่นอน (เล่นรูบิคได้กล้ามไปพร้อมๆกันอ่ะ)

แบบคู่ vs แบบคี่
จะเห็นว่ารูบิคมีแบบที่เป็นเลขคู่กับเลขคี่ เช่น 4x4x4 กับ 5x5x5 และอื่นๆ มันมีความแตกต่างในการเล่นอยู่เหมือนกันนะ
  • แบบคู่ไม่มี "แกนกลาง" ที่ตายตัว นักบิดมือใหม่หลายคนบิดรวมแกนกลางแทบตาย แต่สุดท้ายมารู้ตัวว่าวางสีสลับด้าน เช่น เอาสีน้ำเงินไปติดกับสีเขียว ต้องรื้อทำใหม่หมด ในการเล่นขนาดคู่ผู้เล่นจำเป็นต้องจำด้านของแกนกลางและรวมแกนกลางเองให้ถูกต้อง ไม่มีแกนกลางแบบนึงจึงอาจเรียกได้ว่าเป็นภาวะสูญกาศแห่งอำนาจที่ไร้ประธาน
  • แบบคี่จะมี "แกนกลาง" เป็นประธานเสมอ หน้าที่ของผู้เล่นคือการจัดบริวารชิ้นส่วนรอบๆให้เข้าที่ ความผิดพลาดเรื่องทิศทางจึงไม่มีทางเกิดขึ้นครับ เรียกได้ว่ามีธรรมนูญค่อยกำกับบทบาทที่ชัดเจน
หากต้องการเล่นเพื่อทำสมาธิแนะนำว่าควรเล่นแบบคี่ ซึ่งส่งผลดีต่อการบำเพ็ญสมาธิมากกว่า เนื่องจากมันมีระเบียบกว่า และไม่ต้องมาเสียอารมณ์กับของแบบคู่ในส่วนนี้ครับ แต่หากชอบความท้าทายของสูญกาศทางอำนาจก็อาจลองแบบคู่ดูก็ได้นะครับ

การบำเพ็ญเต๋า รูบิกในฐานะเครื่องมือแห่งจิตวิญญาณ
หากหมากล้อมสอนการปกครองแผ่นดิน และแบ็กแกมมอนสอนการอยู่ร่วมกับโชคชะตา รูบิกคือการขัดเกลาจิตตน ในการใช้รูบิกเป็นเครื่องมือบำเพ็ญ จะบิดด้วยสูตรมาตราฐานหรือไม่ใช้สูตรก็ได้ ด้วยการบิดอย่างช้าๆ ไม่ต้องจับเวลา พิจารณาการเคลื่อนของสีหรือชิ้นส่วน รับรู้ถึงสัมผัสพื้นผิว ฟังเสียงคลิ๊กเมื่อบิด เน้นความสุทรีย์และความผ่อนคลายลื่นไหล
การเล่นรูบิกไม่ว่าจะขนาดใด คือการฝึกฝนความสงบนิ่งท่ามกลางความวุ่นวาย เป็นการทำสมาธิแบบเคลื่อนไหว เมื่อเล่นจนคล่องแล้วจะช่วยดึงชี่ที่ลอยอยู่ส่วนบนให้ลงมาที่ร่างกายและปลายนิ้ว ช่วยให้ชี่ไหลเวียนได้ดีขึ้น เหมาะกับทุกเพศทุกวัย เด็กเล่นได้ผู้ใหญ่เล่นดี เพื่อกระตุ้นสมองและกล้ามเนื้อให้ได้ออกกำลังอยู่เสมอ

ขนาด 3x3x3 คือแก่นแท้ของรูบิก เป็นความคลาสสิคที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ส่วน 7x7x7 คือขนาดที่ครอบคลุมสมบูรณ์ที่สุด ที่ได้ใช้ในทุกท่าของรูบิกตั้งแต่การรวมแกนกลาง ข้าง และปิดฉากด้วยท่าของ 3x3x3 จึงเรียกว่าเป็นขนาดที่ฝึกได้ครบเครื่องอย่างแท้จริง การเล่น 7x7x7 นั้นได้อารมณ์เหมือนเล่นหมากล้อมกระดานใหญ่เลยทีเดียว
สวนเซ็นญี่ปุ่น

อาจกล่าวได้ว่ารูบิกคือเครื่องมือบำเพ็ญแบบสันโดษอย่างหนึ่งได้เหมือนกัน เป็นดั่งลูกประคำทรงลูกบาศก์ ดั่งการหมุนคลึงลูกติ้ง ดั่งการรำมวยจีนด้วยนิ้วมือ หรือดั่งสวนเซ็นในอุ้มมือ ด้วยการเปลี่ยนความโกลาหลให้กลายเป็นระเบียบ ความสงบที่เกิดขึ้นนั้น มีท่านคือผู้เดียวที่รับรู้มันได้ภายใน รูบิกจึงมิใช่เพียงของเล่นพลาสติก แต่มันคือสวนเซ็นพกพาที่สามารถอัญเชิญขึ้นมาบำเพ็ญได้ทุกที่ทุกเวลา เป็นการจัดระเบียบโลกภายในผ่านปลายนิ้ว เพื่อให้ใจนิ่งสงบดุจขุนเขาและไหลลื่นดุจสายน้ำ
การแก้รูบิกจึงไม่ใช่แค่การทำให้สีตรงกันแล้วจบไป แต่มันคือการทำให้ใจของเรากลับคืนสู่สภาวะแห่งความสงบและเป็นระเบียบ ดั่งรูบิคที่แก้เสร็จแล้วภายในตัวเราเอง

ขอให้สนุกและสงบกับการบิดรูบิกครับ ^_^


🎯ชี้เป้ารูบิกคัดสรรมาแล้ว

ไหนๆก็ให้ 7x7x7 เป็นจักรรพรรดิแล้ว ก็ขอแต่งบทกวีสำหรับสดุดีจักรพรรดิของเราไว้ ณ ที่นี้ครับ

เจ็ดขุนเขา เรียงราย ในหัตถา
หกนภา สลับสี มิตรสหาย
จากแกนกลาง แผ่กิ่งก้าน มิวางวาย
สลักลาย ชั้นซ้อนชั้น มั่นคงจริง

มิใช่เพียง ศาสตราจารย์ แค่รอบนอก
แต่บ่งบอก ถึงปัญญา มหาศาล
คุมวงล้อม รอบรอบ รอบตระการ
ดุจวิญญาณ จักรพรรดิ ครองแผ่นดิน

เมื่อถึงกาล ศึกสุดท้าย บิดสายฟ้า
ใช้ตรรกะ สามคูณสาม มาจบสิ้น
จัดระเบียบ สรรพสิ่ง ทั่วธรณิน
โกลาหลสิ้น ทรราชย์ สยบลง


อ้างอิง

คู่มือการเล่นรูบิกพื้นฐานขนาดต่างๆ
วิธีการแก้รูบิก 3x3x3 ของ ShengSo ฉบับนี้สูตรสุดท้ายจะใช้ PLL Ua Perm ค่อนข้างกระชับ
https://solve-cube.com/ มีวิธีการแก้รูบิกหลายขนาดให้เลือก
https://solve-cube.com/7x7/ วิธีการแก้รูบิก 7x7x7

สูตรแก้ Parity Error แบบต่างๆ

รูบิคสีเพี้ยน เอามาชุบชีวิตใหม่ด้วยการเขียนสัญลักษณ์

รูบิคนี้ผ่านน้ำท่วมใหญ่มาจนสีเพียนไปหมด แต่ยังบิดได้ดีอยู่ เราจึงนำมาชุดชีวิตด้วยการเขียนสัญลักษณ์ต่างๆลงไป (ต้องพยายามแก้ให้หน้าตรงทั้งหมดก่อนนะครับจะได้เขียนได้ถูกด้าน) เขียนด้วยปากกาเคมี หากเพื่อนๆมีรูบิคสีเพี้ยนแล้ว ลองเอามาชุบชีวิตด้วยวิธีนี้กันดูนะครับ อาจดูยากกว่าเดิมหน่อยแต่ก็พอเล่นได้

หากใครนึกไม่ออกว่าจะใช้สัญลักษณ์อะไรที่ดูแตกต่างกันชัดเจนดี จะใช้สัญลักษณ์ที่เราคัดเลือกไว้แล้วก็ได้
สีขาว - 〇 (วงกลม)
สีเหลือง - □ (สีเหลี่อม)
สีเขียว - ||| (เส้นตรงแนวตั้ง 3 เส้น)
สีแดง - Δ (สามเหลี่ยม หันปลายแหลมชี้ไปที่สีขาว)
สีฟ้า - ≈ (เครื่องหมายประมาณ)
สีส้ม - + (เครื่องหมายบวก)
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , , ,

10 กุมภาพันธ์ 2569

บ่มเพาะสหัชญาณ (Intuition) ผ่านเกมปริศนา Puzzle

https://stockcake.com/i/vintage-detective-desk_310519_116566

ในชีวิตประจำวันเราทุกคนต่างใช้สมองทั้งสองซีกประสานกันเพื่อทำสิ่งต่างๆเป็นปกติอยู่แล้วตามเหตุปัจจัย ในการเล่นเกมปริศนา Puzzle หรือหมากกระดานเพื่อฝึกสมองนั้น แม้สมองทั้งสองซีกจะต้องทำงานร่วมกัน (ซึ่งทำงานร่วมกันเสมอ) แต่ตัวเกมส่วนใหญ่จะเน้นไปทางการฝึกสมองส่วนตรรกะ (Logic) ของสมองซีกซ้ายเป็นหลัก อาจทำให้เราเคร่งเครียดโดยไม่รู้ตัว ซึ่งมักเป็นเกมที่ใช้การคำนวณมากกว่าการใช้ความรู้สึกของสมองซีกขวาหรือสหัชญาณ (intuition) เกมแนวตรรกะมีมากมายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็น KenKen, Sudoku, Hitori, Klotski, Murdle, หมากรุก, หมากล้อม, และอื่นๆอีกมากมาย แต่เกมสำหรับสหัชญาณไม่ค่อยเป็นที่รู้จักมากนัก ดังนั้น บทความนี้จะมาแนะนำเกมสำหรับฝึกสหัชญาณกันพอสังเขปครับ

สหัชญาณคืออะไร?
สหัชญาณ (Intuition) ในที่นี้หมายถึง ความรู้ที่เกิดขึ้นเองจากความรู้สึกของสัญชาตญาณ เหมือนแบบเราเห็นบางอย่างแล้วเรารู้สึกว่า "เออ อันนี้มันใช่" โดยไม่ต้องมานั่งคิดคำนวณ นั่งทดกระดาษ นั่งพล๊อตกราฟ หรือนั่งตีตารางเพื่อหาค่าอะไรทั้งสิ้น แค่เห็นปุ๊บรู้ได้เลยว่ามันใช่ แบบ "ปิ๊งแวบ" ขึ้นมาเอง เป็นความไวเหนือตรรกะ ที่ไม่ใช่การเดาส่งเดช
ซึ่งสหัชญาณนี้มันเกิดจากการบ่มเพาะประสบการณ์ซ้ำๆ เห็นซ้ำๆ จนจำได้ขึ้นใจ เหมือนสมองหรือร่างกายจำรูปแบบของสิ่งต่างๆเหล่านั้นได้เอง พอเห็นปุ๊บก็รู้แล้วด้วยประสบการณ์ หรือที่เราเรียกกว่าความเก๋าของผู้มีประสบการณ์นั่นแหละครับ จะเป็นอะไรที่บางคนอาจอธิบายไม่ถูก แต่เขาทำได้

ประโยชน์ของสหัชญาณในชีวิตประจำวันเพื่อชีวิตที่ไหลลื่น
สหัชญาณจะช่วยประหยัดพลังงานในการคิดกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ เช่น กินอะไรดี? ทำสนุกๆดี? ฯลฯ และร่างกายจะไวกับการเปลีี่ยนแปลงที่ไม่ปกติของสภาพแวดล้อม เหมือนที่เรียกว่ามีเซ้นส์ มีความรู้สึกฉับไวขึ้น รับรู้ความรู้สึกของร่างกายได้ดีขึ้น เช่น ถ้ารู้สึกหวั่นๆแล้วเดินหมากผิดทุกที ก็เป็นไปได้ว่าหากรู้สึกหวั่นๆในชีวิตประจำวันก็เป็นไปได้ว่าถ้าทำอะไรไปนั่นอาจไม่ส่งผลดี ถ้าเดินหมากแล้วรู้สึกโล่งใจแล้วหมากนั้นก็ดีด้วย ก็เป็นไปได้ว่าถ้าในชีวิตประจำวันรู้สึกแบบนั้นสิ่งที่ทำอยู่ก็อาจจะเป็นผลดี เป็นต้น ในระดับนี้คือสหัชญาณของร่างกายเริ่มพูดกับเราได้ชัดเจนขึ้นแล้ว หรือพูดง่ายๆคือ "ต่อมเอ๊ะ" ทำงานดีขึ้น

ดังนั้น การจะเล่นเกมใดใดเพื่อฝึกสหัชญาณจำเป็นต้องเล่นด้วยการลองผิิดลองถูกจากความรู้สึกแรก ก็เล่นไปเลย ไม่ว่าจะเล่นจบหรือไปต่อไม่ได้ ก็ New game เริ่มใหม่ (การเริ่มใหม่บ่อยๆช่วยลดความกลัวต่อความผิดพลาด ทำให้ใจนิ่งพอที่จะเปิดรับข้อมูลใหม่ๆ) ทำซ้ำๆอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ร่างกายจะเริ่มจำรูปแบบ จะผิดจะถูกร่างกายจะรับรู้เองปรับตัวเองไปเรื่อยๆจนกว่าจะถูกเอง แล้วสหัชญาณจะค่อยๆแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆทีละนิดทีละหน่อย หากเล่นด้วยวิธีนี้ เกมอะไรก็ใช้ฝึกสหัชญาณได้หมด แต่หากใช้เกมที่เหมาะกับการฝึกสหัชญาณก็จะเหมาะสมกว่าหน่อย ขอยกคัดสรรมาพอสังเขปดังนี้

เกมที่เหมาะกับการฝึกสหัชญาณ
เรียนรู้การสุ่มแบบพกพา เล่นได้หลายเกม


ไพ่มีเกมเล่นคนเดียวอยู่หลายเกม หากรู้วิธีเล่นพกเพียงสำรับเดียวก็เล่นได้หลากหลาย ฝึกเล่นให้เร็วด้วยแวบแรก ลองเลือกเกมไพ่เล่นคนเดียวที่น่าสนใจได้จากบทความไพ่เล่นเกมอะไรได้บ้าง?

ยอมรับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ ทำให้ดีที่สุดในบริบทปัจจุบัน เป็นเกมที่จำลองโลกความจริงได้สมจริงที่สุด


เกมนี้อาจไม่ใช่เกม Puzzle แต่เป็นหมากกระดานทอยเต๋าเล่นสองคนที่ใช้ฝึกสหัชญาณได้ดีเยี่ยม ให้ฝึกเล่นด้วยแวบแรกที่รู้สึก แล้วดูภาพรวมของรูปหมากบนกระดาน เล่นแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา เน้นเล่นให้มากที่สุดและเล่นให้เร็วที่สุด โดยไม่ต้องสนแพ้ชนะ โดยต้องตั้งใจเล่นอย่างมีสติ อย่าวู่วาม อย่าเล่นมั่ว สติเท่านั้นที่แยกการฝึกสหัชญาณออกจากความวู่วาม (สติคือการเฝ้าดูแวบแรก ไม่ใช่การปล่อยตัวตามแรงขับชั่ววูบ) ทั้งยังช่วยฝึกให้ยอมรับสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ในชีวิตจริงด้วย ซึ่งไม่ต่างจากการทอยเต๋า
คลิกเพื่ออ่านวิธีเล่นแบ็กแกมมอน (ภาษาไทย) ได้เลยครับ (แนะนำให้อ่านรวมบทความที่เกี่ยวข้องที่อยู่ส่วนท้ายบทความด้วยนะครับ ส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับการบำเพ็ญด้วยหมากกระดานสำหรับคนชอบสายนี้)

จำลองการรับมือกับสถานการณ์วิกฤตและความไวในการสังเกตการณ์


คอนเน็กซิกซ์คือวิวัฒนาการขั้นสูงสุดของเกม OX (Tic-tac-toe) แม้โดยเนื้อแท้จะเป็นเกมตรรกะบริสุทธิ์สำหรับเล่นสองคน แต่เมื่อนำมาเล่นเพื่อฝึกสหัชญาณ คอนเน็กซิกซ์จะกลายเป็นเครื่องมือฝึกความไวของการสังเกตการณ์ที่ทรงพลัง ด้วยการสลับกันวางหมากตาละ 2 เม็ด (ยกเว้นตาแรกหมากเปิดเกมที่ต้องวางหมาก 1 เม็ด) ซึ่งบีบให้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงรวดเร็วเป็นทวีคูณ การฝึกสหัชญาณจึงไม่ใช่การมานั่งคำนวณทีละจุด แต่จะเป็นการใช้สายตามองกวาดเพื่อสัมผัสถึง "รัศมีอันตราย" และ "โครงข่ายโอกาส" ให้เห็นในมโนภาพก่อนที่มันจะเกิดขึ้นจริง การฝึกรับมือกับสถานการณ์ที่ถาโถมเข้ามาจากหลายทิศทางพร้อมกันเช่นนี้ จะช่วยลับคมให้ "ต่อมเอ๊ะ" ในชีวิตจริงทำงานได้ฉับไวและแม่นยำขึ้น
คอนเน็กซิกซ์เป็นเกมที่เข้าถึงง่าย ไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์เฉพาะก็ได้ แค่มีกระดาษกับดินสอก็ตีตารางขึ้นมาเล่นเองได้แล้ว อาจเล่นคนเดียวก็ได้ (ถ้าใช้สมุดกราฟก็สะดวกเลย) สามารถคลิกอ่านวิธีเล่น Connect6 (ภาษาไทย) ได้เลยครับ

ความสมดุลและมโนภาพ ฝึกการมองภาพรวม รัศมี และความสมมาตร


เกมนี้เป็นเกม Puzzle ในการหาความสมดุล โดยขีดเส้นล้อมรอบดวงดาวอย่างสมมาตรโดยให้ดวงดาวอยู่ตรงกลางพื้นที่ ให้ครบทุกดวง และทุกช่อง เป็นการฝึกสมองสหัชญาณเชิงรูปทรงของสมองซีกขวา ให้เล่นด้วยการมองหาพื้นที่ว่างของความสมดุลทั้งหมด แล้วขีดเส้นตามความรู้สึกรวดเดียว อย่าเล่นแบบนับช่อง ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นเกมตรรกะไป ให้เล่นด้วยความรู้สึก มองด้วยสายตากว้างๆแบบภาพรวมแล้วให้รู้สึกถึงการแผ่รัศมีที่สมมาตรที่สุดจนครบ แล้วลุยเลย ถ้าทำไม่ได้ก็เริ่มใหม่ New game อย่างนี้ไปเรื่อยๆ แล้วสหัชญาณจะเริ่มจำรูปทรงได้เอง หากรู้สึกว่ายากไปก็ลดขนาดเป็น 3x3, 4x4, 5x5, 6x6 ก่อนก็ได้ เอาแบบที่เราเล่นแล้วมองเห็นการล้อมกรอบให้เร็วที่สุด แล้วค่อยเล่นตารางมาตราฐาน 7x7 ขึ้นไปภายหลัง (คลิกที่ชื่อเกมเพื่อเข้าเล่นฟรีผ่านเบราเซอร์ได้เลย)

การเชื่อมโยงเหตุปัจจัย ฝึกการมองหาโครงข่ายที่เกี่ยวข้องโยงใย


แต่ละเกาะสามารถสร้างสะพานได้จำนวนจำกัดตามตัวเลขที่ระบุไว้บนเกาะ ในเกมให้เราทำการเชื่อมสะพานให้ครบโดยไม่ขาดไม่เกินในแต่ละเกาะ เกมนี้อาจติดตรรกะมาสักหน่อย แต่หากเล่นเร็วๆ อาศัยความคุ้ยเคยจะเป็นเกมที่ฝึกสหัชญาณได้ดีอีกเกมหนึ่ง

ฝึกความลื่นไหลและการปรับตัวตามสถานการณ์


เกมนี้เล่นง่าย อาศัยความรู้สึกได้เลย โดยให้เรากดสีที่ต้องการจะล้นกลืนไปรวมตัว โดยตอนเริ่มเกมจะโฟกัสที่มุมซ้ายบน ให้เรากดที่สีที่เราต้องการให้มุมซ้ายบนเปลี่ยน มันก็จะเปลี่ยนเป็นสีนั้นแล้วกลืนไปกับสีนั้น จากนั้นก็กดสีอื่นๆต่อไปเพื่อให้กลืนสี และเกมจะจบลงเมื่อเรากดครบจำนวนที่เกมจำกัดเอาไว้หรือเรากลืนสีทั้งหมดเป็นสีเดียวได้ในตอนจบ อาจจะฟังดูงงๆ แต่ลองกดเล่นๆดูก็จะเข้าใจเองว่าเล่นยังไงครับ เกมนี้เป็นเกมเบาๆฝึกสหัชญาณได้ดีมากอีกเกมหนึ่ง แทบจะใช้ความรู้สึกล้วนๆ เล่นแบบให้มือขยับไปก่อนความคิดจะเริ่มไปเลย เหมาะกับการเล่นเผื่อผ่อนคลาย เป็นฝึกความยืดหยุ่น คือ การยอมรับกระแสสีที่เปลี่ยนไป เหมือนยอมรับสถานการณ์ที่คุมไม่ได้ในชีวิตจริง

อ่านความเสี่ยง ฝึกความนิ่งในวิกฤต


เกมนี้คลาสสิค หลายคนน่าจะคุ้นหน้าคุณตากันดี กดเพื่อเปิดพื้นที่ปลอดภัยและดูตัวเลขที่บอกจำนวนระเบิด และปักธงเพื่อทำเครื่องหมายและป้องกันการเผลอกด ถ้าจะเล่นแบบฝึกสหัชญาณอาจลองเล่นแบบไม่ต้องปักธง เพื่อบังคับให้ร่างกายจำรูปแบบพื้นที่อันตรายด้วยมโนภาพ แทนการใช้เครื่องมือช่วยจำ หากแพ้ก็แค่ New Game

เกม Puzzle ที่แนะนำเป็นเกมฟรีทั้งหมด คัดมาจากเกมชุดของ Simon Tatham's Puzzles เป็นแอปฟรีเล็กๆที่มีเกมคลาสสิคให้เล่นถึง 39 Puzzles โหลดมาเล่นในมือถือได้ โดยในแอปนี้ได้เปลี่ยนชื่อเพื่อเลี่ยงลิขสิทธิ์ เช่นเปลี่ยน KenKen เป็น Keen, Sudoku เป็น Solo, Hitori เป็น Singles ฯลฯ เป็นต้นครับ แต่เป็นเกมเดียวกันไม่มีปัญหาอะไร
สามารถเล่นฟรีผ่านหน้าเว็บได้ที่ https://www.chiark.greenend.org.uk/~sgtatham/puzzles/


การฝึกและการพัก
การฝึกสหัชญาณคือการพาตัวเองเข้าสู่สภาวะไหลลื่น หากเมื่อไหร่ที่เริ่มรู้สึกตัวว่าเครียดหรือเริ่มหัวร้อน นั่นคือสัญญาณให้พักทันที
เล่นอย่างผ่อนคลายและมีสติที่สุด โดยการเล่นให้เร็วๆและเล่นบ่อยๆเพื่อเพิ่มชั่วโมงบินจะช่วยฝึกสหัชญาณได้ดีที่สุด เมื่อหัดแรกๆต้องเละอย่างแน่นอน คือแพ้ราบคาบ แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นไป แค่ New game เล่นใหม่เรื่อยๆ แพ้ชนะถือว่าฝึก เล่นด้วยแวบแรกอย่างมีสติไม่มั่ว แต่หากเล่นจนสมองล้าหัวตึง เหนื่อย ง่วง เบลอ ฯลฯ ควรหยุดพัก เพื่อให้สมองได้เรียบเรียงและดูดซึมรูปแบบที่ได้เรียนรู้มา อย่าฝืนฝึกต่อทั้งที่หัวตัน เพราะจากการคิดแบบฉับพลันจะกลายเป็นการคิดแบบวู่วาม ซึ่งเป็นพิษต่อสหัชญาณอย่างมาก ดังนั้น มีหยางต้องมีหยินฉันใด มีฝึกก็ต้องมีพักฉันนั้น เพราะการพักก็สำคัญไม่แพ้การฝึกเลย ยิ่งกินอิ่มนอนหลับพักผ่อนจิตใจผ่อนคลายเท่าไหร่ สหัชญาณก็จะยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นเท่านั้น

สหัชญาณแห่งชีวิต
การใช้เกมหรือหมากกระดานฝึกสหัชญาณนั้นเปรียบเสมือนการลับคมของดาบ การลองใช้สหัชญาณในชีวิตประจำวันเป็นการฝึกท่วงท่าฟันดาบ การฝึกสหัชญาณผ่านเกมจึงยังไม่ได้ทำให้นำไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ทันทีซะทีเดียว จำเป็นต้องลองผิดลองถูกในชีวิตประจำวันด้วยเพื่อปรับจูนระบบก่อน
เมื่อเราลับดาบในโลกจำลองจนคมแล้ว คราวนี้ลองมาดูวิธีนำความคมนั้นมาใช้ในโลกจริง ให้เริ่มลองจากสิ่งที่แม้จะผิดก็ไม่เสียหาย เช่น เมื่อขึ้นลิฟต์ให้ลองทายว่าลิฟต์จะเปิดระหว่างทางมั้ยหรือจะไปถึงชั้นที่หมายเลย? คนที่จะเข้าห้องมาคนต่อไปจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง? อะไรแบบนี้เป็นต้น หากผิดก็ไม่ต้องเสียใจ แค่ฝึกทายบ่อยๆทายสนุกๆก็พอ เมื่อเราฝึกจากเกมเหล่านี้มาแล้ว การปรับจูนระบบในชีวิตประจำวันจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว อาจฝึกผ่านเกมเหล่านี้ 80% แล้วฝึกจูนระบบ 20% แล้วไม่นาน เชื่อว่าสหัชญาณจะช่วยเหลือเราเองในชีวิตประจำวันโดยที่เราไม่ทันได้เรียกใช้เลย
การฝึกในเกมคือการสร้าง "คลังรูปแบบ" ไว้ในจิตใต้สำนึก แต่การนำไปใช้จริงต้องเริ่มจากการ "เอ๊ะ" กับเรื่องเล็กๆ

ในชีวิตประจำวันคนเราใช้สมองทั้งสองซีกประสานกัน แต่ในยุคนี้ผู้คนมักเน้นการคิดเชิงตรรกะเป็นหลักเสียจนแทบหลงลืมสหัชญาณไปแล้ว บางคนกลับคิดว่าสหัชญาณเป็นเรื่องงมงายไปแล้วด้วย แต่มนุษย์ไม่ใช่จักรกล และมนุษย์ทำได้ทั้งสองอย่าง คือ ตรรกะและสหัชญาณ บทความนี้จึงมาแนะนำการฝึกสหัชญาณผ่านการละเล่นเพื่อไม่ให้หายสูญไปและให้กลับมาอยู่ในสายตาอีกครั้ง แต่ให้ตระหนักไว้ว่า มนุษย์จำเป็นต้องมีทั้งหมดจึงสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่อย่างใดอย่างหนึ่ง เพราะมนุษย์เกิดมาเพื่อใช้ชีวิต คิดได้และรู้สึกเป็น

ขอให้สนุกกับการฝึกสหัชญาณครับ ^v^

https://stockcake.com/i/mystery-board-analysis_690581_237547

แถม
ผมรู้สึกว่าคลิปนี้แนะนำแนวทางการฝึกใช้สหัชญาณในชีวิตประจำวันได้อย่างหลากหลายและน่าสนใจมากครับ แนะนำให้ลองฟังดู หรือหากสนใจให้ลองหาหนังสือ ยกระดับลับสมอง ด้วยวิธีคิดนอกกรอบ มาอ่านกันดูครับ

แม้บทความนี้จะแนะนำให้เล่นเกมเพื่อฝึกสหัชญาณ ทว่าแต่ละคนก็มีความเหมาะสมต่างกันไปครับ คนที่ชอบเสี่ยงหรือทำอะไรหุนหันเกินไปก็อาจควรสร้างสมดุลด้วยการเล่นเกมฝึกตรรกะเพื่อถ่วงดุลการเสี่ยงให้รู้จักคิดคำนวณก่อนลงมือทำ และสำหรับคนที่ชอบคิดวางแผนคิดจนปวดหัวแต่ตัดสินใจทำไม่ได้สักทีก็อาจควรสร้างสมดุลด้วยการเล่นเกมฝึกสหัชญาณเพื่อถ่วงดุลการคิดให้รู้จักยอมรับความเสี่ยงในการลงมือทำ
เหล่านี้คือสมดุลที่แต่ละคนจำเป็นต้องรู้ตัวเองว่ามีดุลหนักไปทางไหนและควรเสริมทางไหนเท่าไหร่และอย่างไร จะทำให้เลือกฝึกได้อย่างเหมาะสมเพื่อความสมดุลของชีวิตครับ

แนะนำเกมฝึกตรรกะ
เกม Murdle ซึ่งเป็นเกมที่โด่งดังมากในรูปแบบหนังสือและเว็บไซต์ เขียนโดย G.T. Karber ที่ให้เราสวมบทเป็นนักสืบโดยใช้ตรรกะแบบ Logic puzzle grid เพื่อหาว่า "ใครฆ่า ฆ่าด้วยอะไร ฆ่าที่ไหน" โดยใช้การตัดตัวเลือกจากคำใบ้ หนังสือเกม Murdle มีฉบับแปลไทยแล้วในชื่อว่า Murdle เกมใครฆ่า 100 คดีปิดไม่ลง ไปตำกันได้ หรือจะลองเล่นชิมลางผ่านหน้าเว็บ (ภาษาอังกฤษ) ของแท้ได้ที่ https://murdle.com/ (จำกัดจำนวนเกมต่อวัน)
เป็นเกมที่ใช้ตรรกะเข้มข้น โดยต้องอ่านคำใบ้ทีละข้อแล้วติ๊กในตารางอนุมาน มันเป็นการฝึกตรรกะของสมองซีกซ้ายแบบ 100% ดังนั้น สำหรับคนที่อยากฝึกสหัชญาณก็อาจจะต้องพักไว้ก่อน แต่ถ้าชอบแนวตรรกะจริงๆก็เอามาเล่นเพื่อสร้างสมดุลได้ และมันสนุกมาก
และอีกเล่ม The Murder Mystery Club Puzzle Book: Murder in the Village มีแปลไทยแล้วเช่นกันในชื่อว่า ชมรมพัซเซิลสืบคดีปริศนา: คดีฆาตกรรมกลางหมู่บ้าน ไปตำกันได้

สำหรับใครที่บ่มเพาะสหัชญาณจนคมแล้ว อาจลองกลับมาเล่น Murdle ดูครับ คุณอาจจะพบว่าคุณสามารถเดาตัวฆาตกรได้ถูกตั้งแต่เห็นคำใบ้แรกๆก่อนที่จะลงมือเขียนตารางด้วยซ้ำ นั่นแหละคือพลังของสหัชญาณที่ทำงานร่วมกับตรรกะอย่างสมบูรณ์

เกมสำหรับทดแทน Murdle หากดูใน Simon Tatham's Puzzles หรือหน้าเว็บที่ https://www.chiark.greenend.org.uk/~sgtatham/puzzles/ ก็มีเกมที่คล้ายกับ Murdle อยู่เหมือนกัน แต่จะไม่มีเรื่องราวให้อ่าน เป็นแนวนามธรรมไปเลย แต่ใช้คอนเซ็ปคล้ายๆกัน แต่ก็เอามาแนะนำสำหรับคนที่อยากเปลี่ยนแนวดูบ้างครับ

วิธีเล่นเกม Undead
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , , , , ,

11 มกราคม 2569

U - ภาษา U ภาษาประดิษย์ที่มีแค่ 1 คำถ้วน

U (conlang)

U คือ ภาษาประดิษฐ์แนวเซ็น (Zen constructed language) ที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยนักสร้างภาษาชื่อ arseniiv เมื่อปี ค.ศ. 2013

ระบบเสียง ระบบสัทวิทยาของภาษา U ประกอบด้วยหน่วยเสียงเพียงหน่วยเดียวคือ /u/ [อู] ซึ่งครอบคลุมการออกเสียงที่เป็นไปได้ทั้งหมด เนื่องจากไม่มีคู่เทียบเสียงที่ทำให้ความหมายเปลี่ยน (minimal pairs)

คลังคำศัพท์ คลังคำศัพท์ของภาษา U ประกอบด้วยคำเพียงคำเดียวคือ u /u/ ซึ่งสื่อความหมายได้หลากหลาย เช่น มันไร้สาระ, มันไม่มีจุดหมาย, มันไม่จำเป็น, มันไม่มีอยู่จริง หรือแทนด้วยสัญลักษณ์ทางตรรกศาสตร์คือ ⊥ [ความจริงคว่ำ] ทั้งนี้ การกล่าวซ้ำคำเดิมหรือการเว้นว่างไว้ ไม่ได้ทำให้ความหมายของสารเปลี่ยนแปลงไป

ระบบการเขียน ภาษา U ใช้การเขียนตามเสียง (Phonetic writing) โดยที่ตัวอักษรหรือข้อความใดๆ ก็ตาม สามารถตีความได้ว่าเป็นตัวแทนของหน่วยเสียง /u/

บทวิเคราะห์ การจำแนกความแตกต่างว่าข้อความใดเขียนด้วยภาษา U หรือไม่ หรือการพิจารณาว่าเสียงที่เปล่งออกมานั้นเป็นภาษา U หรือไม่นั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ จึงนำไปสู่คำถามเชิงวาทศิลป์ที่ว่า: "มันคือ u หรือมันไม่ใช่ u กันแน่?" อย่างไรก็ตาม... u

ลักษณะเด่น
ภาษา U ดูเหมือนจะเป็นภาษาประดิษฐ์ที่มีการอธิบายเนื้อหาครอบคลุมที่สุด ไม่ว่าจะเป็นด้านไวยากรณ์ สัทศาสตร์ การใช้งาน และอรรถศาสตร์ เมื่อเปรียบเทียบกับภาษาประดิษฐ์อื่นๆ

บทกวี

u u u u u
u u u u u u u
u u u u u

บทกวีไฮกุ โดย ckiku

=======

บทความข้างต้นแปลจาก บทความ U (conlang) ซึ่งเป็นเสมือนคู่มือภาษา U อย่างเป็นทางการ

ภาษา U ของ Arseniiv เป็นภาษาประดิษฐ์ที่ไม่ได้เป็นแค่ภาษาประดิษฐ์ แต่มันคือศิลปะเชิงมโนทัศน์ (Conceptual Art) ที่เสียดสีวงการภาษาศาสตร์ประดิษฐ์ได้อย่างแสบทรวง

ในขณะที่ภาษาประดิษฐ์ต่างๆพยายามสร้างคำสร้างกฎเกณฑ์มากมายเพื่อระบุทุกอย่างให้ชัดเจน ภาษา U กลับใช้หลักความว่างเปล่าเพื่อบอกว่า สุดท้ายแล้วภาษาอาจเป็นแค่กรงขังหรือเรื่องไร้สาระหรือไม่?
การที่อ้างว่ามันเป็นภาษาที่มีการอธิบายเนื้อหาที่ครอบคลุมที่สุด เป็นการประชดประชันที่ฉลาดมาก เพราะเมื่อมีแค่ 1 คำ และ 1 เสียง คำอธิบายเพียงไม่กี่บรรทัดย่อมถือว่าครบถ้วน 100% ของระบบภาษานั้นแล้วโดยปริยาย
แล้วการถามว่า "มันคือ u หรือมันไม่ใช่ u กันแน่" คล้ายกับปริศนาธรรมโกอานในนิกายเซ็น เช่น "เสียงปรบมือข้างเป็นอย่างไร?" เพื่อให้ผู้ศึกษาหลุดพ้นจากพันธนาการของตรรกะแบบทวิภาวะ จริง-เท็จ ถูก-ผิด ดี-เลว
สำหรับกวีไฮกุในตอนท้าย คืออารมณ์ขันแบบเนิร์ดๆของชาวภาษาประดิษฐ์ดีๆนี่เอง ว่าแต่... การใช้ภาษาที่มีคำน้อยที่สุด มาเขียนเป็นบทกวีไฮกุ มันจะทำให้เข้าถึงแก่นของเซ็นมากกว่าการเขียนไฮกุด้วยภาษาปกติรึเปล่านะ?

เหนือตรรกะทั้งปวง
คือความว่าง
ที่ไร้คำบรรยาย


อ้างอิง
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , ,

09 มกราคม 2569

วิถีแห่งปรัชญาเต๋าบนกระดานแบ็กแกมมอน

https://www.choge-blog.com/history/tao/

ในสายธารแห่งภูมิปัญญาตะวันออก มีศาสตร์และศิลป์หลายแขนงที่ถูกยกย่องว่าเป็นเครื่องมือของปราชญ์ในการขัดเกลาจิตวิญญาณเพื่อเข้าถึงความจริงแท้ของเต๋า (道) ศาสตร์และศิลป์เหล่านี้มิใช่เพียงเพื่อความบันเทิง แต่เป็นกระจกสะท้อนสภาวะภายในจิตใจ

แบ็กแกมมอน เป็นเกมกระดานทอยเต๋าที่เก่าแก่ที่สุดเกมหนึ่งของมนุษยชาติ แต่มักถูกมองข้ามในมิติทางจิตวิญญาณ โดยมองเป็นเพียงเกมเพื่อความบันเทิงเท่านั้น แต่หากพิจารณาอย่างลึกซึ้งถึงแก่นแท้ของโครงสร้างเกม จะพบว่าแบ็กแกมมอนนั้นมีความสอดคล้องกับปรัชญาเต๋าอย่างน่าอัศจรรย์ และอาจมีคุณค่าเทียบเท่ากับเครื่องมือในการบำเพ็ญเพียรชั้นสูง ที่ช่วยลดทอนอัตตาตัวตน และนำพาผู้เล่นกลับมาอยู่กับปัจจุบันขณะ

ลูกเต๋า ประจักษ์พยานแห่งการเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติ
หลักการของต๋า (道) คือการยอมรับในธรรมชาติ (自然 - จื้อหราน) หรือความเป็นไปเองของสรรพสิ่งที่ไม่สามารถควบคุมกะเกณฑ์ได้ (ตถตา)

ในแบ็กแกมมอน ลูกเต๋า คือ ตัวแทนที่ชัดเจนที่สุดของพลังธรรมชาตินี้ ไม่มีใครหน้าไหน ไม่ว่าจะเก่งกาจหรือมีอำนาจเพียงใด จะสามารถสั่งให้ลูกเต๋าออกแต้มที่ตนต้องการได้ (ไม่นับการโกงจากลูกเต๋าที่ผิดธรรมชาติ) ความไม่แน่นอนของการทอยลูกเต๋า คือการจำลองความไร้ระเบียบที่ซ่อนอยู่ในระเบียบของจักรวาล

ผู้เล่นที่มีความยึดติดมักจะรำคาญใจเมื่อได้แต้มแย่ และมักลำพองใจเมื่อได้แต้มดี แต่ในสายตาของเต๋า (道) แต้มเต๋าไม่มีดีหรือแย่ มันเพียงแค่เป็นในแบบที่มันเป็น การฝึกฝนในวิถีนี้ คือการเฝ้าดูผลลัพธ์ของลูกเต๋าเช่นเดียวกับการเห็นฝนตกหรือแดดออก คือยอมรับโดยดุษณี ไม่ผลักไส ไม่โหยหา และไม่เฉยๆ

การเดินหมากแบบอู๋เหวย (無為) กระทำโดยไม่ฝืนวิถี
เมื่อแต้มเต๋าทอยออกมาแล้ว หน้าที่ของผู้เล่นคือการเดินหมาก นี่คือจุดบรรจบระหว่างชะตากรรมแห่งฟ้า (สิ่งที่ลูกเต๋ามอบให้) และเจตจำนงเสรีแห่งมนุษย์ (การตัดสินใจของตน)

ปรัชญาเต๋า (道) สอนเรื่องอู๋เหวย (無為) คือ การกระทำโดยไร้กระทำ ซึ่งไม่ได้หมายถึงการอยู่เฉย แต่หมายถึงการกระทำที่สอดคล้องลื่นไหลไปกับสภาวการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ฝืนธรรมชาติ ดุจดั่งธารน้ำ เมื่อเจอโขดหิน มันก็แค่ไหลอ้อมไป

ผู้เล่นแบ็กแกมมอนที่เข้าถึงวิถีนี้ จะไม่พยายามฝืนเดินหมากในรูปแบบที่ตนอยากจะเดิน แต่จะมองหาเส้นทางที่เหมาะสมที่สุด ประสานกลมกลืนที่สุด โดยสอดคล้องกับสภาวการณ์ (แต้มเต๋าและตำแหน่งบนกระดาน) จะเอื้ออำนวยได้ในขณะนั้น การเดินหมากที่ดีที่สุดในแบ็กแกมมอนมักเป็นการเดินหมากที่ถ่อมตน ยืดหยุ่น และพร้อมปรับเปลี่ยนตามวิถีแห่งฟ้าที่มิอาจคาดเดา ไม่ว่าสุดท้ายผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรก็ตาม

เครื่องมือขัดเกลาอัตตาและลดทอนความอยาก
คุณค่าสูงสุดของแบ็กแกมมอนในฐานะเครื่องมือบำเพ็ญเต๋า (道) คือความสามารถในการเปลือยอัตตา (我) และความอยาก (欲) ของผู้เล่นได้อย่างหนักหน่วงและตรงไปตรงมา
  • การลดทอนอัตตา: ผู้เล่นที่เปี่ยมด้วยทักษะอาจพ่ายแพ้ให้กับผู้เล่นมือใหม่ได้ เพียงเพราะโชคร้าย นี่คือยาขมที่ช่วยทลายความยึดมั่นถือมั่นว่าฉันเก่ง ฉันควบคุมได้ แบ็กแกมมอนสอนให้เรารู้ตัวว่าเราเล็กจ้อยเพียงใดเมื่ออยู่ต่อหน้ากระแสธารแห่งความน่าจะเป็นอันยิ่งใหญ่เหลือคณา
  • การลดทอนความอยาก: ทุกครั้งที่กุมลูกเต๋า จิตมักจะเกิดความอยากว่า ขอให้ได้แต้มนั้นแต้มนี้ เมื่อไม่ได้ดั่งใจ ความทุกข์ก็เกิดทันที แบ็กแกมมอนฝึกให้เราเผชิญหน้ากับความจริงเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจิตเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความคาดหวังและการปรุงแต่งลง แล้วอยู่กับความจริงตรงหน้าที่ได้รับ

กระจกเงาสะท้อนปัจจุบันขณะ
ท้ายที่สุดแล้ว แบ็กแกมมอนไม่ใช่เกมแห่งการวางแผนเพียว ๆ เหมือนหมากกระดานชนิดอื่น แต่เป็นเกมแห่งการตื่นรู้ในปัจจุบันขณะ การทอยลูกเต๋าครั้งที่แล้วนั้นผ่านไปแล้ว ไม่มีความหมายอะไรอีก และการทอยครั้งหน้าก็ยังมาไม่ถึง และไม่มีใครล่วงรู้ สิ่งที่มีอยู่จริงตอนนี้คือสถานะของกระดาน ณ วินาทีนี้ และแต้มเต๋าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ณ ขณะนี้

เมื่อใช้แบ็กแกมมอนเป็นเครื่องมือแห่งการฝึกตน ย่อมได้เรียนรู้ที่จะรักษาสภาพจิตใจให้สงบนิ่ง ไม่กระเพื่อมไหวไปตามความผันผวนของโชคชะตา มองเห็นความจริงตรงหน้าอย่างที่มันเป็น ปราศจากการปรุงแต่งด้วยความโลภ ความโกรธ หรือความหลง ลดทอนทุกสิงในจิตลง เมื่อจิตว่างเปล่าปราศจากการยึดติด กระดานแบ็กแกมมอนก็ไม่ใช่การแข่งขันเอาแพ้ชนะอีกต่อไป แต่กลายเป็นกระจกเงาที่ว่างเปล่า ซึ่งสะท้อนวิถีแห่งเต๋า ที่ซึ่งชะตาฟ้าและมานะตน ร่ายรำร่วมกันอย่างกลมกลืนและงดงาม

อ่านวิธีการเล่นแบ็กแกมม่อนภาษาไทยได้ที่ How to play Backgammon - กติกาและวิธีการเล่นแบ็กแกมม่อน

เล่าจื่อกับฝู๋ซีเล่นแบ็กแกมมอน
โดยมีขงจื่อบรรเลงกู่ฉินและโจวเหวินหวางเฝ้าดู
[ภาพ AI]

แบ็กแกมมอนในรอยจารึกประวัติศาสตร์จีน
ในประวัติศาสตร์จีน แบ็กแกมมอนรู้จักกันในชื่อ ซวงลู่ (雙陸 - หมากสองทาง) หรือ ซวงลิ่ว (雙六 - คู่หก) ซึ่งมีรากเหง้ามาจาก ปรสสะ (प्रासक) ของอินเดีย และแพร่หลายอย่างมากตั้งแต่สมัยราชวงศ์ถังจนถึงราชวงศ์หยวน

ซวงลู่เป็นที่นิยมในราชสำนัก เป็นเกมโปรดของจักรพรรดิ แม้แต่จักรพรรดินีอู่เจ๋อเทียน (武則天 - บูเช็กเทียน) จักรพรรดิเซวียนจงแห่งราชวงศ์ถัง (唐玄宗) และจักรพรรดิหมิงจงแห่งราชวงศ์ถังตอนปลาย (后唐明宗) ก็ยังชื่นชอบการเล่นซวงลู่

จักรพรรดินีอู่เจ๋อเทียน (武則天 - บูเช็กเทียน) เคยสุบินว่าเล่นซวงลู่กับเทพธิดาบนสวรรค์ แต่กลับแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะไม่มีตัวหมากวางในตำแหน่งที่ควรอยู่ ตี้เหรินเจี๋ย (狄仁傑) ได้ถวายคำพยากรณ์ว่า "เล่นซวงลู่ไม่ชนะ เพราะไม่มี 'จื่อ' (子 แปลว่า ตัวหมาก หรือบุตร)" เป็นการบอกว่าสวรรค์กำลังใช้ตัวหมาก (子) เพื่อเตือนสติพระนางเกี่ยวกับโอรส (子)
ในประวัติตอนนี้สื่อสมัยใหม่มักเข้าใจผิดว่าสุบินถึงหมากรุกจีน แต่จริง ๆ คือแบ็กแกมมอน

ภาพเขียน สตรีในวังกำลังเล่นแบ็กแกมมอน (內人雙陸圖)
โดย โจวฟาง (周昉) จิตรกรสมัยราชวงศ์ถัง

ในหนังสือขงจื่อเซี่ยงทัวถามไถ่กัน《孔子項託相問書》ปรากฏเรื่องเล่าว่า ขงจื่อเคยเชื้อเชิญเซี่ยงทัว (項託) เด็กชายอัจฉริยะ ให้มาร่วมเล่นซวงลู่ด้วยกัน ซึ่งสะท้อนว่า แม้แต่ในวรรณกรรมทางปัญญา แบ็กแกมมอนก็ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการปฏิสัมพันธ์ระหว่างปราชญ์

ในสมัยราชวงศ์ซ่งใต้ มีการจัดทำตำราปู่ซวง 《譜雙》 ซึ่งบันทึกกฎกติกาและรูปแบบการเล่นซวงลู่ ซึ่งมีความหลากหลายในเอเชียตะวันออกไว้อย่างละเอียด
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , , ,

18 พฤศจิกายน 2568

ท่ากำมือมั่น (握固) - อาวุธลับในการรักษาสุขภาพ


👶 ท่านทราบหรือไม่ว่า แท้จริงแล้ว ทารกนั้นกำเนิดมาพร้อมกับศิลปะการบำรุงสุขภาพโดยธรรมชาติ? กำมือมั่น (握固 - ว้อกู้) คือ ลักษณะมือที่มักใช้กันในศาสตร์การบำรุงสุขภาพแบบเต๋า ซึ่งมิได้เพียงส่งเสริมให้ชี่แห่งใจ (心氣) รวมเป็นหนึ่งเท่านั้น หากยังสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายและป้องกันพิษภัย (辟邪防毒) ได้อีกด้วยนะ! 😮

✊ การกำมือมั่นนั้นทำได้ง่ายดายยิ่งนัก ทว่ามันกลับเป็นความลับแห่งร่างกายมนุษย์ในการขับไล่สิ่งชั่วร้ายและหลีกเลี่ยงพิษภัย โดยมีวิธีการดังนี้: ใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือแตะที่โคนของนิ้วนาง ส่วนนิ้วอื่น ๆ ที่เหลือให้กำลงมาเบา ๆ ทารกก็มีลักษณะการกำมือเช่นนี้ จึงถูกขนานนามว่า "เคล็ดวิชาของทารก" (子决 - จื่อเจวี๋ย) หรือที่เรียกกันว่า "กำมือมั่น" (握固) นั่นเอง
กำมือแบบทารก
https://zhuanlan.zhihu.com/p/250515094

💡 การกำมือมั่นหากนำมาผนวกเข้ากับการฝึกฝนพลัง จะยิ่งให้ผลลัพธ์ที่ดียิ่งขึ้น! ตำราเต่าอิ่นฝ่า (导引法) ได้กล่าวไว้ว่า:

“拘魂门，制魄户，名曰握固。法屈大拇指，着小指内抱之。”

"กุมประตูแห่งขวัญ, คุมทวารแห่งมิ่ง, นามว่ากำมือมั่น. วิธีการคืองอนิ้วหัวแม่มือ, สัมผัสภายในนิ้วก้อย[หรือนิ้วนาง]แล้วโอบไว้."

 และยังกล่าวอีกว่า:

“拘魂门，制魄户，名曰握固与魂魄安户也。”

"กุมประตูแห่งขวัญ, คุมทวารแห่งมิ่ง, นามว่ากำมือมั่นด้วยเป็นเรือนสงบแห่งมิ่งขวัญแล."

📜นี่คือวิธีในการผนึกจิง (固精) ทำให้ดวงตากระจ่าง (明目) ยืดอายุขัย (留年) และกลับคืนขวัญ (還魂) หากสามารถกำมือมั่นได้ตลอดวัน พลังงานชั่วร้ายและร้อยพิษภัยมิอาจกล้ำกลาย

🌿 การกำมือมั่นมิได้เพียงแต่สามารถปกปักรักษาซึ่ง 'จิง ชี่ เสิน' [แก่นแท้ พลังงาน และจิตวิญญาณ] ของผู้คนเท่านั้น หากยังช่วยทำให้จิตใจสงบและมั่นคง (安神定神) อีกด้วย แพทย์แผนจีนเชื่อว่าตับและไตมีรากฐานร่วมกัน (肝腎同根) ตับสามารถควบคุมอารมณ์และชี่เลือดได้ เส้นลมปราณตับนั้นเกี่ยวพันกับตับ, เอ็น, ดวงตา, ถุงน้ำดี และอื่น ๆ ส่วนไตนั้นคือน้ำ, เป็นพื้นฐานแห่งการเจริญเติบโตของร่างกาย เส้นลมปราณตับและเส้นลมปราณไต ทั้งสองนี้มักจะทำงานประสานกัน เพื่อกักเก็บและใช้แก่นแท้ (精) และมิ่ง (魄) ของผู้ฝึก หากบำเพ็ญอย่างต่อเนื่องและยาวนาน ย่อมสามารถทำให้จิตใจสงบและมั่นคงได้

💪 การกำมือมั่นมีคุณประโยชน์อย่างยิ่งในการบำรุงไตและช่วยเสริมพลังหยาง (補腎助陽) สำหรับผู้ป่วยวัยกลางคนและผู้สูงอายุที่มีอาการไตพร่อง (腎虛) ทั้งยังสามารถ ขจัดความชื้นและระงับสิ่งชั่วร้าย (祛濕抑邪) ได้ด้วย หากร่างกายมีความชื้นหรือชี่ร้าย (濕氣邪氣) ก็สามารถขับออกไปได้ด้วยการกำมือมั่น ซึ่งมีผลลัพธ์ที่โดดเด่นในการเสริมสร้างภูมิคุ้มกัน

💡 ข้อควรระวัง: ขณะกำมือมั่นไม่ควรกำแน่นจนเกินไป ควรให้รู้สึกสบายที่สุด การกำมือมั่นไม่ถูกจำกัดด้วยเวลาและสถานที่ สามารถทำได้ทุกเมื่อและทุกแห่ง ควรทำละครั้ง 5 นาที+ หากกระทำขณะนั่งสมาธิหรือทำสมาธิ ควรทำอย่างน้อยครึ่งชั่วโมง การกำมือมั่นก่อนนอนช่วยให้หลับได้เร็วขึ้น การกำมือมั่นมิได้ให้ผลลัพธ์ในสองสามวัน จำเป็นต้องฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจึงจะบังเกิดผลอันน่าอัศจรรย์

🌈 บัดนี้ ท่านจงไปทดลองดูเถิด! จงให้การกำมือมั่น (握固) เป็นอาวุธลับในการปกปักรักษาซึ่ง 'จิง ชี่ เสิน' ของท่านเอง!

https://zhuanlan.zhihu.com/p/539285016


แถม
การกำมือมั่นควรกำทั้งสองข้างถ้าเป็นไปได้ แต่หากต้องกำมือมั่นข้างเดียว ควรเป็นมือซ้าย เพราะในทางเต๋าและแพทย์จีน แขนซ้ายสัมพันธ์กับเลือดและหัวใจ การกำมือมั่นที่มือซ้ายจะช่วยสงบเสิน (神) และกล่อมหัวใจให้เข้าสู่สภาวะพักผ่อนได้เร็วกว่า แต่หากทำสองข้างได้ จะเป็นการปิดวงจรพลังงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด เปรียบเสมือนการปิดประตูเมืองทั้งทิศตะวันออกและตะวันตกครับ


กนกเกียรติ หริรักษ์หรรษา - แปลและเรียบเรียง

แปลและเรียบเรียงจาก
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , , , , ,

11 กันยายน 2568

Earthing - ชาร์จแบตเตอร์ี่แท้ให้ร่างกายและจิตใจด้วยการกราวดิ้ง

https://allgrounded.com/grounding/

ในยุคที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบ อาหารแปรรูปสูง และแสงไฟประดิษฐ์ เรามักรู้สึกเหนื่อยล้าและหมดพลังโดยไม่รู้สาเหตุ เปรียบได้กับร่างกายที่กำลังใช้แบตเตอรี่ปลอม จนการทำงานของระบบต่างๆเริ่มรวนและผิดเพี้ยนไป ปรัชญาจีนโบราณได้กล่าวถึงความสัมพันธ์ที่แนบแน่นระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติว่ามีพลังงานที่คอยหล่อเลี้ยงซึ่งกันและกันเสมอ ดังนั้น หากคุณกำลังมองหาวิธีเติมพลังงานที่บริสุทธิ์เพื่อชาร์จแบตเตอรี่แท้ให้กับร่างกาย บทความนี้จะนำเสนอ 3 วิธีการง่ายๆ ที่จะช่วยให้คุณกลับมาเชื่อมต่อกับโลกได้อย่างสมบูรณ์อีกครั้ง

3 วิธีการกราวดิ้ง (grounding; earthing) แบบง่ายๆ

1. เท้าเปล่าสัมผัสพื้นโลก
การสัมผัสพื้นดินโดยตรงเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการกราวดิ้ง การเดินเท้าเปล่าบนพื้นหญ้า, ทราย, หรือหินที่เปียกน้ำก็เป็นวิธีที่ดีเช่นกันครับ สิ่งเหล่านี้สามารถเชื่อมต่อพลังงานได้

2. สัมผัสต้นไม้
การใช้มือเปล่าสัมผัสต้นไม้เป็นการกราวดิ้งที่ยอดเยี่ยมอีกวิธีหนึ่ง ต้นไม้เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรากยึดลึกอยู่ในดินและดูดซับพลังงานจากพื้นโลก การที่เราใช้มือสัมผัสลำต้นหรือแม้แต่กอดต้นไม้ จะช่วยให้เราสามารถเชื่อมต่อและรับพลังงานจากโลกผ่านต้นไม้ได้เช่นกัน

3. การแช่เท้าในน้ำอุ่นผสมเกลือ
หากไม่สามารถออกไปกราวดิ้งนอกสถานที่ได้ โดยเฉพาะคนเมืองในตึกสูงสมัยนี้ การใช้วิธีแช่เท้าในน้ำเกลือก็ถือเป็นทางเลือกที่ดี โดยใช้เกลือ 1-2 ช้อนชา กับน้ำอุ่นใส่ในภาชนะท่วมประมาณข้อเท้า น้ำเป็นสื่อนำพลังงานที่ดีเยี่ยม การแช่เท้าในน้ำอุ่นที่ผสมเกลือหรือเกลือทะเลเล็กน้อยก็สามารถช่วยถ่ายเทประจุไฟฟ้าส่วนเกินออกจากร่างกายได้เช่นกัน นิยมแช่เท้าตอนหัวค่ำก่อนนอน

ไม่ว่าจะเลือกวิธีการกราวดิ้งแบบใด สิ่งสำคัญที่สุดคือการตั้งใจเชื่อมต่อกับธรรมชาติและพลังงานที่บริสุทธิ์ของโลก การปฏิบัติที่เรียบง่ายเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่การดูแลสุขภาพกาย แต่ยังเป็นการบำบัดจิตใจให้กลับมามีรากฐานที่มั่นคงอีกครั้ง เมื่อคุณสามารถถ่ายเทพลังงานที่ติดขัดและรับพลังงานที่บริสุทธิ์จากโลกอย่างสม่ำเสมอ คุณก็จะรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทั้งในระดับของร่างกายและจิตใจ เปรียบเสมือนร่างกายที่ได้รับการชาร์จด้วยแบตเตอรี่แท้จากธรรมชาติจนสามารถกลับมาทำงานได้อย่างสมดุลและมีประสิทธิภาพอีกครั้งครับ

กราวดิ้ง + แสงแดดอ่อนๆยามเช้า + อาการบริสุทธิ์ + สมาธิกายบริหารชี่กง = การชาร์จแบตเตอรี่แท้ในอุดมคติ

https://www.soulventure.com/what-is-grounding/

แถม
บางสายก็เชื่อว่า การสวมกำไลทองแดงที่ข้อเท้าขวาจะช่วยกราวดิ้งได้เล็กน้อยตลอดเวลา
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , ,

09 กันยายน 2568

สมาธิเต๋า - เน่ยตัน (內丹) การหลอมโอสถอายุวัฒนะภายใน


กนกเกียรติ หริรักษ์หรรษา - แปล

ฟ้าเบื้องบนไม่มีเทพเซียนที่ไร้คุณธรรม.
ก่อนบำเพ็ญวิถีเซียน, บำเพ็ญวิถีมนุษย์ให้ได้เสียก่อน.
คุณธรรม(เต๋อ)คือรากฐานแห่งวิถี(เต๋า).

เฉินจื้อซวีในยุคราชวงศ์หยวนได้กล่าวไว้ในคัมภีร์จินตันต้าเหยา (แก่นแท้แห่งโอสถทองคำ) ม้วนสี่ว่า: "ทั้งหมดนี้ล้วนไม่พ้นสามสิ่ง เสิน (神), ชี่ (氣) และ จิง (精), เมื่อสามสิ่งนี้มีปฏิสัมพันธ์กัน, หากไหลตามปกติก็จะกลายเป็นคน, หากย้อนกลับก็จะก่อเกิดโอสถอายุวัฒนะ. อะไรคือไหลตามปกติ? หนึ่งเกิดสอง, สองเกิดสาม, สามเกิดสรรพสิ่ง, ดังนั้นความว่าง (虛) จึงแปรเป็นเสิน, เสินแปรเป็นชี่, ชี่แปรเป็นจิง, จิงแปรเป็นรูป, รูปก็กลายเป็นคน. อะไรคือย้อนกลับ? สรรพสิ่งล้วนมีสาม, สามกลับคืนสอง, สองกลับคืนหนึ่ง, ผู้ที่รู้วิถีนี้จะสงบเสินรักษารูป, หล่อเลี้ยงรูปเพื่อกลั่นจิง, สะสมจิงเพื่อแปรเป็นชี่, หลอมชี่เพื่อรวมกับเสิน, กลั่นเสินกลับสู่ความว่าง, โอสถทองคำก็สำเร็จ"


เน่ยตัน (內丹) การหลอมโอสถอายุวัฒนะภายใน
กนกเกียรติ หริรักษ์หรรษา - แปล
*หากผิดพลาดขาดตกบกพร่องประการใด ข้าพเจ้าต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย

หลอมจิงแปรเป็นชี่ (煉精化氣)

ลัทธิเต๋าเชื่อในการยืดอายุและบรรลุเป็นเซียน โดยใช้การฝึกฝน จิง (精), ชี่ (氣), และ เสิน (神) เป็นพื้นฐาน ในมุมมองของนักพรตเต๋า ในช่วงแรกเริ่มของมนุษย์ จิง, ชี่, และ เสิน เป็นเนื้อเดียวกันทั้งหมด ดังนั้นสภาวะของทารกจึงถือเป็นอุดมคติ แต่เมื่อเวลาผ่านไป มนุษย์ได้รับผลกระทบจากปัจจัยต่างๆ ทำให้ จิง, ชี่, และ เสิน แยกออกจากกันเป็นสามส่วน และหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สุดท้ายก็จะนำไปสู่ความตาย เพื่อหลีกเลี่ยงจุดจบดังกล่าว นักพรตเต๋าจึงคิดถึงการย้อนกลับของกาลเวลา ในแง่ของการบำเพ็ญตน นั่นคือการ "กลับคืนสู่" สภาวะทารก แล้วจะ "กลับคืน" ได้อย่างไร? นั่นคือการนำ จิง, ชี่, และ เสิน ที่แยกจากกันกลับมารวมกันใหม่ ขั้นตอนแรกของการรวมกันคือ "หลอมจิงแปรเป็นชี่" ซึ่งหมายถึง "รวมสามให้เป็นสอง" (收三歸二) โดย "สาม" ในที่นี้คือ จิง, ชี่, และเสิน ส่วน "สอง" คือ ชี่ กับ เสิน เมื่อ "จิง" ถูกหลอมกลายเป็นชี่แล้ว "จิง" ก็จะไร้รูป คงเหลือเพียง "ชี่" และ "เสิน" ตามปกติแล้วการหลอมจิงให้เป็นชี่ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งร้อยวัน จึงเรียกว่า "ด่านร้อยวัน" (百日關) เนื่องจากเป็นขั้นตอนแรกในการฝึกฝนจิงชี่เสิน จึงเรียกว่า "ด่านแรก" (初關) ตามลำดับการฝึกฝน การหลอมจิงให้เป็นชี่ถือเป็นทักษะ "มีการกระทำ" (有為) คำว่า "มีการกระทำ" หมายถึงการต้องทำตามขั้นตอนที่กำหนดอย่างต่อเนื่อง โดยขั้นตอนเหล่านี้ได้แก่: เก็บสมุนไพร (採藥), ปิดผนึก (封固), กลั่นหลอม (烹煉), และ หยุดไฟ (止火) สี่ขั้นตอนใหญ่นี้เป็นการเปรียบเทียบกับการหลอมโอสถภายนอก (เว่ยตัน, 外丹) ความหมายโดยรวมคือการนั่งสมาธิ (靜坐) เพื่อให้หยวนชี่ (元氣) ที่มีมาแต่กำเนิดทำงานขึ้น จากนั้นส่งพลังงานนี้ไปเก็บไว้ที่ตันเถียนล่าง (下丹田) แล้วใช้เจตจำนง (意念) ของตนเองเฝ้ารับรู้ เพื่อกระตุ้นให้สารจิงกลายเป็นชี่ และหมุนเวียนไปตามเส้นลมปรานเญิ่น-ตู (壬督之脈) เมื่อเสินและชี่รวมตัวกัน ก็จำเป็นต้องหยุดไฟ นั่นคือการบรรลุผลของการหลอมจิงให้เป็นชี่

หลอมชี่แปรเป็นเสิน (煉氣化神)

เมื่อการฝึกฝน "ด่านแรก" หรือ "การหลอมจิงแปรเป็นชี่" บรรลุผลแล้ว ก็สามารถก้าวไปสู่การฝึกฝน "การหลอมชี่แปรเป็นเสิน" ได้ "การหลอมชี่แปรเป็นเสิน" จัดอยู่ใน "ด่านกลาง" (中關) ของ "การฝึกสามขั้น" (三步功) เนื่องจากต้องใช้เวลาถึงสิบเดือน จึงเรียกอีกอย่างว่า "ด่านสิบเดือน" (十月關) หากการหลอมจิงแปรเป็นชี่เป็นการเปิดทางให้หยวนชี่ (元氣) หมุนเวียนใน "เสี่ยวโจวเทียน" (小周天) (เส้นลมปราณเญิ่น-ตู) แล้ว การหลอมชี่แปรเป็นเสินก็เป็นการฝึกฝนแบบ "ต้าโจวเทียน" (大周天) คำว่า "ต้าโจวเทียน" หมายถึงการที่หยวนชี่หมุนเวียนไปทั่วทั้งสิบสองเส้นลมปราณ ไม่จำกัดอยู่แค่เส้นลมปรานเญิ่น-ตูอีกต่อไป เมื่อเทียบกับการหลอมจิงแปรเป็นชี่ที่เป็นการ "รวมสามให้เป็นสอง" (收三歸二) แล้ว "การหลอมชี่แปรเป็นเสิน" คือกระบวนการ "รวมสองให้เป็นหนึ่ง" (由二歸一) ซึ่งก็คือการหลอมรวม "ชี่" และ "เสิน" เข้าด้วยกัน นักพรตเต๋าเรียกผลลัพธ์ของการรวม "เสิน" กับ "ชี่" เป็นหนึ่งเดียวว่า "ครรภ์ศักดิ์สิทธิ์" (聖胎) และหากใช้คำศัพท์จากวิชาหลอมโอสถภายนอกก็จะเรียกว่า "โอสถใหญ่ประสูติ" (大藥產) นี่คือช่วงเปลี่ยนผ่านจากวิธี "มีการกระทำ" (有為) ไปสู่วิธี "ไร้การกระทำ" (無為) โดยใช้ตันเถียนล่าง (下丹田) เป็นเตา และใช้หวงถิง (黃庭 หรือตันเถียนกลาง) เป็นหม้อหลอม ให้หยวนชี่ควบแน่นกันอยู่ที่ตันเถียนล่าง (หนึ่งชุ่นสามเฟินใต้สะดือ) และตันเถียนกลาง (ระหว่างหัวนมทั้งสองข้าง) หมุนเวียนไปมา ฝึกบำรุงครรภ์เป็นเวลาสิบเดือน เพื่อให้บรรลุถึงการรวมกันอันมหัศจรรย์ของ "ฟ้ากับดิน" (乾坤交媾) โดยการเปิดและปิดหนึ่งครั้ง การหายใจเข้าและออกหนึ่งครั้ง ก็สามารถช่วงชิงการรังสรรค์ของฟ้าดิน และเป็นหนึ่งเดียวกับความลับสวรรค์แห่งหนึ่งปีได้แล้ว

หลอมเสินกลับสู่ความว่าง (ซวี) (煉神還虛)

เมื่อการฝึกฝน "ด่านกลาง" (中關) หรือ "การหลอมชี่แปรเป็นเสิน" (煉氣化神) บรรลุผลแล้ว ก็สามารถก้าวไปสู่การฝึกฝน "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" (煉神還虛) ได้ "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" จัดอยู่ใน "ด่านบน" (上關) ของ "การฝึกสามขั้น" (三步功) ตามธรรมเนียมโบราณ "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" ใช้เวลาฝึกฝนจนบรรลุผลเป็นเวลาเก้าปี จึงเรียกอีกชื่อว่า "ด่านเก้าปี" (九年關) ในทางปฏิบัติแล้ว "เก้าปี" ไม่ใช่ตัวเลขที่ตายตัว แต่เป็นเพียงเวลาอ้างอิง ซึ่งขึ้นอยู่กับปัจจัยต่างๆ เช่น คุณสมบัติที่มีมาแต่กำเนิด, คโบราณวามเข้าใจส่วนบุคคล, และสภาพแวดล้อมภายนอกของผู้ฝึกฝน "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" คือขั้นตอนขั้นสูงของการฝึกฝนในวิชาหลอมโอสถภายใน และยังเป็นอุดมคติของสภาวะที่จิตวิญญาณหลุดพ้นอีกด้วย หาก "การหลอมจิงแปรเป็นชี่" คือการ "รวมสามให้เป็นสอง" และ "การหลอมชี่แปรเป็นเสิน" คือการ "รวมสองให้เป็นหนึ่ง" แล้ว "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" คือกระบวนการที่ปล่อยให้เสินก้าวไปสู่สภาวะความว่างอย่างถึงที่สุด ต่างจากการฝึกฝน "ด่านแรก" ที่เป็นแบบ "มีการกระทำ" (有為) และ "ด่านกลาง" ที่เป็นแบบ "กึ่งมีกึ่งไร้" (若有若無) การฝึกฝนใน "ด่านบน" เป็นทักษะแบบ "ไร้การกระทำ" (無為) โดยสมบูรณ์ คำว่า "ไร้การระทำ" คือสภาวะตามธรรมชาติของเต๋ามหามรรคา (大道) ซึ่งไม่อาจอธิบายด้วยคำพูดได้ นักพรตเต๋าจึงมักใช้สัญลักษณ์รูปวงกลม "O" เพื่อแสดงถึงสภาวะนี้ วงกลมนี้สื่อถึงทั้งสภาวะที่จิตวิญญาณก้าวไปสู่ความว่าง และยังสื่อถึงคุณสมบัติของการหมุนเวียนพลังภายในที่สมบูรณ์ "วงกลม" มาจากรูปลักษณ์ของพระจันทร์ ซึ่งเมื่อพระจันทร์เต็มดวงก็คือความสว่างอันยิ่งใหญ่ เป็นการรวมกันของสัญลักษณ์หยินหยางของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ ส่วนสาเหตุที่ทักษะในระดับนี้ถูกเรียกว่า "ด่านเก้าปี" นั้น เป็นไปตามหลักการของการย้อนกลับจากสภาวะหลังกำเนิด (後天) ไปสู่สภาวะก่อนกำเนิด (先天) จากสภาวะหลังกำเนิดแล้วเป็นสภาวะก่อนกำเนิด ทำให้เกิดหยินหยางในกว้าขั่น (坎) และ หลี (離) ประสานกันแล้วกลายเป็นแก่นกว้าเชี๋ยน (乾) ซึ่งมีเลข "เก้า" เป็นเลขสูงสุดของหยาง เก้าเก้าจำนวนครบถ้วน (เมื่อหยางบรรลุถึงขีดสุดอย่างสมบูรณ์แล้ว) ก็จะกลายเป็นหยางบริสุทธิ์และมีอายุยืนยาว นี่คือเหตุผลที่หลี่ว์ต้งปิน (呂洞賓) ตั้งฉายาตัวเองว่า "บุตรแห่งหยางบริสุทธิ์" (純陽子) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของขอบเขตอันลึกซึ้งของการหลอมโอสถภายในในวิชา "การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง" นั่นเอง


หลอมความว่างรวมกับเต๋า (煉虛合道)

นี่คือวิชาขั้นสูงสุดของการฝึกฝนในวิชาหลอมโอสถภายในของลัทธิเต๋า การฝึกฝน "หลอมความว่างรวมกับเต๋า" ยังเป็นการแสดงออกถึงแนวคิดการคิดแบบย้อนกลับและการ "ทำลายความยึดติด" ของนักพรตเต๋าด้วย จากการหลอมจิงแปรเป็นชี่ไปสู่การหลอมชี่แปรเป็นเสิน และจากการหลอมชี่แปรเป็นเสินไปสู่การหลอมเสินกลับสู่ความว่าง ทั้งหมดนี้เป็นไปตามแบบแผนการคิดแบบการฟื้นฟูแลหวนคืน ลัทธิเต๋าเชื่อว่า เมื่อเข้าสู่สภาวะความว่างเปล่าแล้ว หากยังคงมีความยึดติดในใจอยู่ ก็ยังไม่หลุดพ้นจากกฎของวิธี "มีการกระทำ" (有為) ควรทำลายความยึดติดในใจนั้นต่อไป แม้กระทั่งลืมสภาวะความว่างเปล่าจนไร้ร่องรอย จึงจะสามารถรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเต๋ามหามรรคา (大道) ซึ่งเป็นรากฐานที่แท้จริงได้ในที่สุด นับตั้งแต่สำนักเต๋าสายจงหลี่ว์ (鍾呂道脈) ในสมัยราชวงศ์ถัง จนถึงนักหลอมโอสถเต๋าทุกคนในสมัยราชวงศ์หมิงและชิง ต่างก็ย้ำถึงแก่นสารของ "การหลอมความว่างรวมกับเต๋า" อย่างต่อเนื่อง หนึ่งใน "เจ็ดมนุษย์ที่แท้" (七真) แห่งสำนักเฉวียนเจิน ชิวฉู่จี (丘處機) ได้อธิบายไว้อย่างชัดเจนในหนังสือต้าตันจื๋อจื่อ (大丹直指) และหลี่ว์เต้าฉุน (李道純) ได้เรียกสภาวะนี้ว่า "การทำลายความว่าง" (打破虛空) ที่เรียกว่า "ทำลายความว่าง" ก็คือการลืมความยึดติดในใจที่มีการกระทำทั้งหมด เพื่อให้ตัวตนก้าวข้ามทั้งวัตถุภายนอกและก้าวข้ามตัวตนของตนเองในที่สุด

แปลต้นฉบับจาก
https://kknews.cc/zh-mo/culture/9x9qvx8.html
เขียนโดย ที่ ไม่มีความคิดเห็น:
ป้ายกำกับ: , , , , ,
สมัครสมาชิก: บทความ (Atom)